ฮวงสมจุ้ย

ตกตะกอน

"ฮวงสมจุ้ย" ถือเป็นหนังสือเล่มแรกที่อ่านจบเล่มในช่วงชีวิตนี้เลยก็ว่าได้ เพราะแต่ละเล่มที่ซื้อมา ไม่เคยอ่านจบเลยซักกะที เนื้อหาของพี่จุ้ยแต่ละเรื่อง ทั้งในหนังสือและเพจเฟสบุ๊ค เป็นเรื่องที่ชอบเป็นอย่างมาก ทั้งทัศนคติต่างๆที่พยายามสื่อให้ผู้คนได้เรียนรู้ แต่ไม่ค่อยกล้าที่จะอ่านออกมาให้สาธารณะชนได้ยินหรอก เพราะกลัวผู้อื่นจะไม่เห็นด้วย กลับมาพูดถึงเนื้อหาในเล่มนี้ อยากจะบอกเลยว่า "สนุกตั้งแต่คำนิยมที่เขียนด้วย'หนุ่มเมืองจันท์'แล้ว" ซึ่งแกแต่งนามปากกาใหม่ให้สมจุ้ยว่า 'จุ้ย ญาณทิพย์' ที่เป็นญาติของ เจน ญาณทิพย์ แต่เรื่องนี้ผมไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก เพราะเห็นว่านามปากกาที่จะเหมาะกับสมจุ้ยมากที่สุดคือ "สมจุ้ย เจตนาน่าสนิท" เพราะคิดว่าการที่เป็นคนชอบติเรื่องนู้นเรื่องนี้ทั้งเรื่องการเมือง เรื่องการบันเทิง หรือเรื่องการศึกษานี้เอง โดยถือว่าเป็นเรื่องจริงทั้งหมดทั้งสิ้นและในบางเรื่องตัวเองก็เคยเจอมากะตัว อย่างเช่น ค่ายเกือบทุกค่าย ทั้งค่ายรัก(ษ์)ภาษาไทย ค่ายอังกฤษ หรือค่ายสังคม มักมีกิจกรรมละลายพฤติกรรมอยู่เกือบเสมอ ซึ่งเวลาที่คุณสมจุ้ยเขาไปเป็นวิทยากร วิทยากวน จัดอบรมนักเรียนแล้วนั้น เมื่อแกไปเจอกิจกรรมที่ซ้ำๆเดิมๆนี้ แกก็เลยไปถามเด็กๆที่เป็นสตาฟฟ์ของค่ายประมาณว่า "จะไปละลายพฤติกรรมเขาทำไม" ซึ่งเรื่องนี้ไม่คัดค้าน แล้วอยากจะให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่ากิจกรรมละลายพฤติกรรม บางค่ายลากเวลาไปถึงสิบเอ็ดโมงเลยก็ยังมี แล้วถ้าหากเด็กคนนั้นประพฤติดีอยู่แล้ว พฤติกรรมของเขาคงมอดม้วยมรณาไปกับกิจกรรมนี้อย่างเป็นแน่ อย่างไรก็ตาม หากถามว่า "หนังสือเล่มนี้ผิดแผกแตกต่างไปจากหนังสือเล่มอื่นอย่างไร" ผมคิดว่าแตกต่างในการใช้ภาษาที่สามารถนำมาคล้องจองกันได้สละสลวยมากๆ ซึ่งมันดึงดูดให้อ่านได้จนจบและทำให้ไม่อยากจะหยุดอ่านเลยสักนิด เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มนี้ จึงทำให้อยากซื้อผลิตภัณฑ์ด้านภาษาที่อยู่ในเครือกะทิกะลาเพิ่มอีกสัก 2 เล่มเลยทีเดียวเชียว