Feed — บ้านนักอ่าน

เปลือกมนุษย์ เล่ม 5

ถานสือ · แปลโดย catpandy

Fiction · Mystery · Yaoi

คนดีๆคนหนึ่งเมื่อถูกความสิ้นหวังกลืนกินซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อถูกบีบคั้นจนถึงที่สุด คนคนนั้นจะก้าวเดินไปสู่เส้นทางแบบไหน คือสิ่งที่ลู่สือเชินครุ่นคิดตอนติดตามเมิ่งเจาตั้งแต่ตอนกลับมาพบกันอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ลู่สือเชินก็แอบชอบเมิ่งเจามาสิบสองปีแล้ว ทั้งที่อยากเห็นเมิ่งเจามีความสุข แล้วทำไมถึงอยากเห็นเมิ่งเจาที่ต้องดิ้นรนเมื่อเผชิญหน้ากับพวก'เปลือกมนุษย์' นี่น่าจะเป็นเบาะแสสำคัญที่สุดที่ถูกซ่อนไว้ตั้งแต่แรก และทำให้แม้เราจะเดาตัวผู้อยู่เบื้องหลังคดีนี้ถูกคนจากเบาะแสอื่น ก็ยังทึ่งกับคำใบ้นี้อยู่ และประทับใจกับตอนจบของเรื่องนี้ เราคิดเองว่า ลู่สือเชินน่าจะมองว่าเมิ่งเจาที่ดิ้นรนไม่ยอมแพ้ต่อความชั่วร้ายคือความหวัง แม้ลู่สือเชินจะไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง แต่เขาน่าจะหวังให้คนคนหนึ่งทำไ้ด้เหมือนเมิ่งเจา อยากให้คนที่จมอยู่กับการแก้แค้นกลับมายืนบนเส้นทางที่ถูกต้องอีกครั้ง แต่แผนแก้แค้นที่ใช้เวลาถึง 20 ปี ระหว่างทางเขาต้องสละมโนธรรมในใจ สละคนบริสุทธิ์ไปมากมาย ทั้งเพื่อน ทั้งคนที่เห็นเขาเป็นผู้มีพระคุณ ตัวเขาเองก็กลายเป็นคนชั่วช้าเกินอภัยแล้ว เปลือกมนุษย์ภายนอกเขาคือคนดี แต่ข้างในคือคนชั่ว แต่เปลือกมนุษย์อาจไมไ่ด้มีชั้นเดียว ณ จุดที่ลึกที่สุดที่เป็นตัวตนแท้จริงของมนุษย์ ลู่เฉิงเจ๋อคือทนายผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมที่ต้องการกำจัดเครือข่ายขนาดยักษ์ของอู๋จยาอี้ คือพ่อที่ปกป้องลู่สือเชินให้ปลอดภัย ปกป้องไม่ให้ลู่สือเชินต้องแปดเปื้อนด้วยความแค้นเหมือนเขา จบแบบที่ ก็คิดว่าดีที่สุดที่จะเป็นได้แล้ว ผกกสวีก็น้ำนิ่งไหลลึกมาก ทั้งเรื่องหนอนบ่อนไส้ สายลับ ยันตัวจริงของคนที่อยู่เบื้องหลัง เราคิดว่าผกกสวีที่ไม่ชอบเล่นตามกฎคนนี้ หลายๆสิ่งให้พูดกันตามเนื้อผ้า คือทำผิด แต่เขายอมทำผิดเพื่อช่วยเหลือคน ทั้งเหรินปินและลู่เฉิงเจ๋อเลย กับลู่เฉิงเจ๋อ คงทั้งแค้น เศร้า ผิดหวัง แต่เมื่อมองว่าที่จริงลู่เฉิงเจ๋อคือเหยื่อที่น่าจะเจ็บหนักและเนิ่นนานที่สุด ผกกสวีน่าจะเข้าใจลู่เฉิงเจ๋อ เขาช่วยลู่เฉิงเจ๋อให้พ้นผิดไม่ได้ แต่เขาช่วยให้ความปรารถนาสุดท้ายเป็นจริงได้ รวมๆน่าจะประมาณนั้นค่ะ กลายเป็นตอนจบเข้มข้นกว่าเลิฟไลน์มาก แต่เลิฟไลน์ก็จบดีจบแซ่บนะคะ ไม่เข้าโคมด้วย ตอนพิเศษ ขำและสงสารลู่สือเชินตอนมปลายมาก มองเขาเพราะสนใจ แต่เพราะหน้าตายไร้ความรู้สึกทำให้เมิ่งเจาขัดตาขัดใจ นึกว่าลู่สือเชินหาเรื่อววอนโดนต่อย เสี่ยวลู่น่าจะสับสนทางอารมณ์เข้าไปใหญ่เลยค่ะ 55555

Tingtingอ่านจบ · 24 ต.ค. 69

เปลือกมนุษย์ เล่ม 4

ถานสือ · แปลโดย catpandy

Fiction · Mystery · Yaoi

★★★★★😄🤔

กระแสสังคมที่วิพากษ์วิจารณ์เมิ่งเจาเปลี่ยนแปลงหลังรายการสัมภาษณ์โจวหมิงเซิง ซึ่งรายการนี้ถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษด้วยความช่วยเหลือของลู่เฉิงเจ่อและผกกสวี ชีวิตเมิ่งเจาดูจะเป็นขาขึ้น ทั้งด้านความสัมพันธ์กับลู่สือเชินที่การกระทำกับความรู้สึกที่ไม่อาจฉุดรั้ง ทำให้เมิ่งเขารู้ดีแก่ใจว่ามันคืออะไร เมิ่งเจายอมรับชีวิตที่มีลู่สือเชินเคียงข้างได้แล้ว การโต้รุ่งสืบคดีก็เหมือนจะมีความสุขขึ้นนิดนึงเมื่อมีที่ปรึกษาลู่ไปด้วย คดีก็คืบหน้าไปทีละก้าว แม้เบาะแสจะถูกอำนาจมืดของอู๋จยาอี้พยายามตัดตอน แต่สุดท้ายเมิ่งเจาก็เหวี่ยงแหไปถึงหลักฐานในมือเหรินจวิ้นอย่างไม่คาดคิดจังหวะนั้นอ่านไปยังอยากตื้บบักเหรินจวิ้นนี่ซักที นี่มันไม่ใช่แค่หัวช้าแล้ว ไอ่หมอนี่มันโง้วจนคันไปหมด เวลาเดียวกัน จู้รุ่ย ลูกชายคนเดียวของจู้เหวินซิ่วที่ขาดการติดต่อไปสิบวันก็เดินทางมาถึงประเทศ เมิ่งเจาจึงไปพบจู้รุ่ยเพื่อสืบหาพยานหลักฐานเพิ่มเติม จู้รุ่ยให้ความร่วมมืออย่างดี แฉความชั่วร้ายเลวทรามของอู๋จยาอี้ที่เข้ายึดครองธุรกิจอสังหาเหวินติ่งของสกุลจู้ ถึงขั้นลักพาตัวลูกชายคนเดียวของจู้รุ่นเพื่อบังคับให้จู้รุ่ยขายหุ้นทั้งหมดให้อู๋จยาอี้ บีบให้จู้รุ่ยต้องหนีไปอยู่อเมริกาเพื่อความปลอดภัย เมิ่งเจามีหลักฐานในมือก็ออกไปจับตัวอู๋จยาอี้ที่บ้านพักกักบริเวณของเขา กลับพบว่าอู๋จยาอี้ใช้ทางลับหนีไปได้ เมิ่งเจาสิบหาจากล้องวงจรปิดพบว่าอู๋จยาอี้ขับรถหนีไป เมิ่งเจากับลู่สือเชินก็รีบขับรถไล่ตามจนทัน ทั้งที่อู๋จยาอี้พกนักฆ่ามาด้วย มีจิตใจแน่วแน่ที่จะหนีให้รอด แต่ตอนใกล้โดนไล่ทันที่โค้งหักศฮก อุ่จยาอี้กลับไม่หักพวงมาลัย ทำให้รถของเขาพุ่งชนกำแพงอุโมงค์เต็มๆจนเสียชีวิตคาที่ เมิ่งเจาที่ตามล่าคนชั่วอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้รับผิดภายใต้กฎหมาย แต่ไอ้ชั่วนั่นดันตายสบายๆหนีความรับผิดชอบไปได้ ร่วมกับหลายจุดในคดียังไมไ่ด้คลี่คลาย อย่างแรก อู๋จยาอี้รู้ได้อย่างไรว่าตำรวจกำลังจะมาจับ และถ้าเขาไม่ได้ตั้งใจชนกำแพงเอง ปัญหาอยู่ที่รถหรือไม่ ยังไม่นับว่าคดีที่ผ่านๆมาก็มีจุดแปลกๆ ฝ่ายอู๋จยาอี้มีแต่พยายามจะทำลายหลักฐานฆ่าปิดปากคนที่รู้ความจริงที่เกี่ยวข้องกับการทำผิดของพ่อลูกอู๋ แล้วใครคือคนที่ตั้งมั่นจะขุดวีรกรรมของสองพ่อลูกอู๋ให้ได้ถึงขั้นสังเวยชีวิตของผู้บริสุทธิ์อย่างโจวเหยี่ยน จ้าวอวิ๋นฮวา หลูหยาง ใครคนนั้นที่เคียดแค้นพ่อลูกแซ่อู๋และน่าจะเคยพยายามเปิดโปงแต่ไร้หลักฐาน จนตรอกถึงขั้นต้องใช้วิธีเลวร้ายขนาดนี้ เมื่อเมิ่งเจาตามเบาะแสเกี่ยวกับการดัดแปลงรถที่ทำให้อุ๋จยาอี้เสียชีวิตไป ก็พบผู้ต้องสงสัยที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด กล้องวงจรปิดที่อู่ที่ดัดแปลงรถของอู๋จยาอี้ถ่ายติดลู่สือเชิน ในฐานะตำรวจเขาต้องมีเหตุผลและยุติธรรม หากลู่สือเชินคือผู้ต้องสงสัยเขาต้องสอบสวน หากมีความผิดเขาต้องจับกุม แต่ความรู้สึกส่วนตัว เขาอยากจะเชื่อใจลู่สือเชิน แม้หลายสิ่งที่เมิ่งเจาพบมีแต่ทำให้ลู่สือเชินน่าสงสัยมากขึ้น เมิ่งเจาก็ยังให้โอกาสลู่สือเชินแสดงความบริสุทธิ์ใจ เปิดใจคุยกันตรงๆ ลู่สือเชินไม่ยอมรับไม่ปฏิเสธ เพียงถามเมิ่งเจาว่าเขากำลังถามด้วยฐานะอะไร ถ้าในฐานะตำรวจเขาก็มีสิทธิที่จะไม่ตอบคำถาม เมิ่งเจาที่ถามสื่อว่า ถ้าไม่ใช่ฐานะตำรวจ งั้นฉันถามในฐานะอะไรได้อีก มันขึ้นกับความรู้สึกของนายกับฉันว่าเราคืออะไร เจอคำตอบของลู่สือเชินที่ตอบว่าเขาไม่รู้ แต่เขาต้องการให้ทุกอย่างจบลงแค่นี้ ไม่ว่าเหตุผลของลู่สือเชินคืออะไร มันคงเป็นสิ่งที่บอกตำรวจไมไ่ด้ และบอก'เมิ่งเจา' ไม่ได้ เมิ่งเจาก็ไม่สามารถละทิ้งฐานะตำรวจและเป้าหมายของตัวเองได้ ในเมื่อเป็นอย่างนั้นตัดไฟแต่ต้นลมเสียยังดีกว่า เมิ่งเจาที่แยกจากลู่สือเชิน เพิ่งเคยรู้สึกใจเต้นแรงจนคิดว่าครั้งนี้คงเป็นความรักจริงๆ ก็ได้สัมผัสการอกหักครั้งแรกในชีวิต เมิ่งเจาจึงเดินหน้าสืบผู้ต้องสงสัยที่เป็นไปได้ว่าจะเป็นมือมืดที่ชักใยจัดการพ่อลูกอู๋ ทั้งจู้รุ่ยและลู่สือเชิน จู้รุ่ยน่าสงสัยว่าเคยสมรู้ร่วมคิดกับอู๋จยาอี้ในคดีเหวินติ่งจริง แต่เรื่องคดีโจวเหยี่ยนและกรงนกน่าจะไม่เกี่ยวข้อง ส่วนการสืบเรื่องลู่สือเชิน เมิ่งเจาที่สับสนไปปรึกษากับโจวหมิงเซิงที่เป็นผู้อาวุโสที่พึ่ง โจวหมิงเซิงเล่าอดีตของลู่เฉิงเจ๋อกับลู่สือเชินให้ฟัง ทำให้เมิ่งเจารู้ว่าลู่สือเชินอาจจะมองเขาแตกต่างจากคนอื่นมาตั้งแต่ตอนเกิดเรื่องเมิงเสียงอวี่แล้ว แล้ว MVP ตลอดกาลในนิยายวายเมื่อคู่หลักคสพสั่นคลอนอย่าง'นางรอง' เฉียวอวี้ก็ได้มีซีนซักทีค่ะ อดีตช่วงที่ลู่สือเชินอยู่ต่างประเทศ เวลาโรคซึมเศร้ากำเริบหนักเขาจะแอบกลับมาเมืองเยียนประมาณปีละครั้ง ตอนเมิ่งเจาเรียนวิทยาลัยความมั่นคงนครเยียน เขามักรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่คอยเฝ้ามอง แต่หลังจากช่วง 2-3 ปีก่อน ลู่สือเชินก็ไม่กลับประเทศมาอีก ตอนนั้นเมิ่งเจามีแฟนสาว และลู่สือเชินก็เคยถามเขาว่าแฟนสาวที่คบตอนเรียนไปไหน กลับมาในประเทศรอบนี้ตั้งแต่ 3-4 เดือนก่อน เฉียวอวี้เคยหาที่พักในย่านที่เจริญกว่านี้ให้ แต่ลู่สือเชินเลือกอวี้หูวาน เลือกห้องเอง ทั้งที่ย่านนี้มีแต่เขตก่อสร้าง แต่ห้องที่ลู่สือเชินเลือก มองลงไปจะเห็นหน้าสถานีตำรวจหมิงถานพอดี ตั้งแต่ 3-4 เดือนก่อน เมิ่งเจาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่คุ้นเคยจับจ้องอีกครั้ง ถ้าเมิ่งเจาไม่รู้ว่าลู่สือเชินรู้สึกยังไงกับเขาก็ไม่ไหวแล้ว ลู่สือเชินมีความรู้สึก เขาแค่ไม่เข้าใจ ด้านลู่สือเชินที่ปากบอกเลิกเองกลับไปนอนไม่หลับจนอาการอารมณ์แปรปรวนแย่ลง จึงกลับไปยืนส่องเขาใกล้ๆที่ทำงานอีก จนเมิ่งเจาบังเอิญไปพบจึงคิดว่าไหนๆก็เจอแล้ว ไม่ ไหนๆเขาก็อยากเจอ เขาอยากให้ลู่สือเชินเข้าใจ จึงช่วยกระตุ้นให้ลู่สือเชินไปถึงคำตอบเสียที ว่านายชอบฉัน หลังจากลู่สือเชินเปิดใจ เข้าใจความรู้สึกและความเชื่อใจกันระหว่าง'คนรัก' เขาก็ยอมเล่าความจริงที่เคยปิดบัง แม้ไม่พูดตรงๆ แต่เมิ่งเข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลู่สือเชินถึงอยากให้เขาไม่สืบไปไกลกว่านี้ เพราะลู่สือเชินที่เหมือนเด็กน้อยผู้ไม่เข้าใจความรู้สึกที่ซับซ้อนอะไร กำลังปกป้องคนคนหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ให้คะแนนเล่มนี้ขึ้นเยอะเลยเพราะการเล่นเรื่องความสัมพันธ์ที่มาถึงจุดเปลี่ยน พัฒนาการของลู่สือเชินที่มาถึงจุดที่เข้าใจความรัก แต่แม้ตอนที่เขายังไม่เข้าใจ สมองก็ยังคงวางแผนปกป้องเมิ่งเจานะคะ ไม่ว่าผลที่ออกมาจะดีร้าย แต่ถ้าดูเจตนาแล้ว แผนของลู่สือเชินจะทำให้เมิ่งเจาปลอดภัยที่สุด และด้านคดี หลังจากยื้อซื้อสู้กับอู่จขาอี๋เหมือนหนังมาเฟียไล่ล่าจนไม่ค่อยรู้สึกถึงความซับซ้อนของคดีมาพักนึง ในที่สุดก็กลับไปที่มือมืดที่มาหย่อนปมไว้ตั้งแต่เล่มแรกแต่ไม่เผยตัว ค่อยน่าคิดน่าติดตามหน่อยค่ะ ทำดีค่า ตรงนี้ขอสืบเองด้วย สปอยคดีล้วนๆ โจวเหยี่ยน เข้ามาเกี่ยวข้องกับคดีนี้ได้ยังไง ตอนเกิดคดีแรงงานเหวินติ่ง เฉินอวี้พ่อของโจวเหยี่ยนตายตั้งแต่โจวเหยี่ยนยังจำความไม่ได้ แม่ของโจวเหยี่ยนก็ไม่น่าบอกอะไรโจวเหยี่ยนแน่ๆ ไม่งั้นโจวเหยี่ยนคงไม่เพิ่งมาสืบหลังแม่ตายไปตั้งนานแล้ว แต่แม่ของโจวเหยี่ยนน่าจะรู้ข้อมูลหรือมีหลักฐานบางอย่างกับตัว แต่ไม่กล้าเปิดเผยเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของโจวเหยี่ยน ทำไมโจวเหยี่ยนถึงเพิ่งมาเริ่มสืบตอนนี้ - มีใครบอกอะไรโจวเหยี่ยนก่อน ไม่น่า โจวเหยี่ยนเป็นคนวงนอกมาตลอด แม่ตายแล้ว นามสกุลก็เปลี่ยน อยู่ดีๆไม่น่าโดนหาตัวเจอเอง - โจวเหยี่ยนน่าจะสืบเจออะไรบางอย่างเองในบ้านเก่าที่เคยอยู่กับแม่ แม่อาจจะทำช่องลับไว้ในผนังห้องนอนที่เวลาผ่านไปผนังกระเทาะไรงี้ แล้วของในนั้นบ่งบอกว่าอู๋จยาอี้เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อเขา และเกี่ยวข้องกับทนายลู่เฉิงเจ่อด้วย ตอนนั้นโจวเหยี่ยนรู้แล้วว่าลู่สือเชินอยู่บ้านตึกเดียวกัน เขาน่าจะหาพรรคพวก'เหยื่อ' ที่จะร่วมมือกันเปิดโปงพ่อลูกอู๋ ถึงนัดพบลู่สือเชิน - โจวเหยี่ยนต้องรู้จักอู๋จยาอี้ พ่อของอู่เหวยหานที่ถ่ายรูปเขาคู่กับศพจ้าวถงไว้เพื่อปิดปากเขา - โจวเหยี่ยนน่าจะตั้งใจรื้อคดีของพ่อและของจ้าวถงในรวดเดียว จึงติดต่อหาสวีอิ๋งอิ๋ง คนที่เห็นเหตุการณ์ตอนอู่เหวยหานทำให้จ้าวถงตกดาดฟ้า - สวีอิ๋งอิ๋งอยู่ในสถานะที่โดนอู่เหวยหานคุมตัว จึงคิดจะใช้โจวเหยี่ยนกับคลิปหลักฐานเป็นเครื่องมือต่อรองกับอู๋เหวยหานให้ปล่อยเธอไป แต่บอกเกาฮุยที่เป็นแฟนก่อนเพื่อให้เป็นแบ็ก ปรากฎเกาฮุยขายสวีอิ๋งอิ๋งให้อู๋เหวยหาน - สวีอิ๋งอิ๋ง เกาฮุย อู๋เหวยหาน เป็นคนที่มีคลิปหลักฐาน อู่เหวยหานดีลกับเกาฮุยได้ เหลือต้องเก็บสวีอิ๋งอิ๋งกับโจวเหยี่ยน แต่เขาไม่รู้ว่าโจวเหยี่ยนมีหลักฐานอะไรในมือ เลยต้องไปค้นบ้านโจวเหยี่ยนด้วย - อู่เหวยหานน่าจะสืบเจอได้ไม่ยากว่าแม่บ้านของโจวเหยี่ยนคือจ้าวอวิ้นหวา แม่ของจ้าวถง อู่เหวยหานอาจจะคิดยืมมือจ้าวอวิ๋นหวาฆ่าโจวเหยี่ยนก็ไ้ด้ แล้วค่อยต้อนให้จ้าวอวิ๋นหวาฆตต - ตอนลู่สือเชินไปหาโจวเหยี่ยนตามนัดก็พบว่าเขาถูกฆ่าตายแล้ว ลู่สือเชินจึงเอาขนหมาไปหย่อนไว้เพราะเขาคิดว่าโจวเหยี่ยนถูกฆ่าปิดปากในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง เพื่อจะได้เอาตัวเองเข้ามานัวในทีมสืบสวนได้ **ตอนนั้น X ไปจากที่เกิดเหตุหรือยัง เพราะดูจากเวลา X เพิ่งเอาศพไปโยนได้ไม่นานลู่สือเชินน่าจะมาเลย = X น่าจะเห็นแล้วว่าลู่สือเชินเจอศพแต่ไม่แจ้งความ = X ควรจะสงสัย/ระแวงมากว่าลู่สือเชินคิดอะไร - คนที่ติดต่อหลูหยางผ่าน VoIP ให้เผยแพร่บทความ ติดต่อมาจากแอตแลนตา -> อู่จยาอี้อาจจะขู่จู้รุ่ยให้ทำ - ลู่สือเชินเป็นคนสืบเรื่อง VoIP มาจากต่างประเทศได้ - ลู่สือเชินไปบ้านพักคนชราเพราะระหว่างย้อนความทรงจำ นึกถึงตอนที่ตัวเองปวดหัวที่บ้านพักคนชรา เลยกลับมาสืบหาความจริงว่าอะไรที่ Trigger เขาที่นี่ คือเรื่องย่าที่โดนลักพาตัวไปช่วงลู่หมิงเจ๋อทำคดีเหวินติ่งกับห้องลับใต้ดิน - ตำรวจดันย้อนไปสืบคดีจ้าวถงที่ถูกทำลายหลักฐานไปแล้ว ได้ข้อมูลมากพอที่จะจับกุมอู๋เหวยหาน หลังเมิ่งเจาไปหาฟ่านปิงปิง ฟ่านปิงปิงน่าจะติดต่อหาคนคนนี้ แล้วเขาถึงใช้ VoIP นั้นส่งเบาะแสเรื่องใบแจ้งผลการเรียนชี้นำให้เมิ่งเจาเห็นเรื่องสวี่อี้หลิน = คนคนนี้ต้องรู้มีอำนาจพอจะใ้ช้ VoIP และรู้เรื่องสวี่อี้หลินหายตัวไป ใครที่เป็นไปได้: เพื่อนร่วมชั้นของจ้าวถง พยัคฆ์ (เพื่อนในกลุ่มอู๋เหวยหาน) ตำรวจเมืองเหวินเจา ลู่เฉิงเจ๋อที่ถูกบีบให้ต้องยอมเป็นทนายให้อู๋เหวยหาน ด้วยใจรักคุณธรรมของเขาน่าจะรู้ว่าเรื่องนี้มีอะไร แค่หลักฐานไม่พอมัดตัวอู๋เหวยหาน แต่เขาอาจจะเคยสืบเอง - หมากต่อไปของอู๋จยาอี้คือรักษาผลประโยชน์ของตระกูล แสดงตัวว่าลูกเลวแต่ฉันบริสุทธิ์ หาทางลดโทษให้อู๋เหวยหาน คดีหลูหยาง คนที่ให้ข้อมูลหยางเรื่องหลินหลาง เรื่อง cage และสถานที่ตั้งของกรงนก - จุดประสงค์น่าจะใช้หลูหยางเป็นช่องทางส่งเบาะแสให้ตำรวจ ไม่ได้ตั้งใจให้หลูหยางตาย เพราะถ้าอยากฆ่าปิดปาก เขาไม่ต้องให้ข้อมูลเรื่องระบบการทำงานของ cage เลยก้ได้ แต่ผิดแผนที่หลูหยางดันลุยเข้ากรงนกคนเดียว อีกคนที่กาดาวมาตั้งแต่เล่มแรกคือเหรินปิน เหรินปินเคยเป็นรองหัวหน้าหน่วย คู่หูของหัวหน้าหน่วยคนก่อน น่าจะมีฝีมือพอควร แต่หลังหัวหน้าหน่วยคนก่อนเสียไป(?) เหรินปินกลับทำงานพลาดบ่อย จนเมิ่งเจาที่มาใหม่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแทน แล้วเหรินปินมีลูกสาวด้วย เป็นไปได้มั้ยว่าลูกสาวคือตัวประกันของเหรินปิน เหรินปินเลยต้องเป็นหนอนบ่อนไส้

Tingtingอ่านจบ · 23 ต.ค. 69

เปลือกมนุษย์ เล่ม 1

ถานสือ · แปลโดย catpandy

Fiction · Mystery · Yaoi

★★★★★😄

เมิ่งเจา รองหัวหน้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรม ได้รับคดีฆาตกรรมชายแต่งหญิงที่โด่งดังในโซเชียลเพราะดันมีสตรีมเมอร์ไปไลฟ์จุดพบศพ ผู้เสียชีวิตคือโจวเหยี่ยน บล็อกเกอร์หนุ่มสายดนตรีอายุ 28 สภาพศพมีรอยเชือกรัดคอจากด้านหลังหลายรอย ฆาตกรดูไม่ชำนาญในการลงมือ ขนาดย้ายศพยังเหลือรอยลากที่ศพ แต่บริเวณรอบๆจุดพบศพกลับเก็บกวาดร่องรอยเรียบร้อย กล้องวงจรปิดบริเวณจุดพบศพจับภาพผู้ต้องสงสัยไว้ได้ เขาคือลู่สือเชิน เพื่อนร่วมชั้นสมัยม.ปลายของเมิ่งเจา ด้วยความรู้จักกันมาก่อน เมิ่งเจาเชื่อมั่นว่าเพื่อนผู้สมองดีแต่จิตใจด้านชาคนนี้สามารถลงมือฆ่าคนได้ เป็นนิยายวายแนวสืบสวนที่จริงจังดีค่ะ คดีแรกคือคดีโจวเหยี่ยนไม่ได้ยากมาก พอคิดตามได้ ถ้าถนัดอ่านสืบสวนอยู่แล้วน่าจะเอ๊ะเรื่องฆาตกรได้ เมิ่งเจาสอบปากคำลู่สือเชินแล้วถอดลู่สือเชินออกจากการเป็นผู้ต้องสงสัย เพือนร่วมชั้นที่ไมไ่ด้มีความทรงจำดีๆอะไรต่อกันก็ควรจะต่างคนต่างไป แล้วทำไมทุกที่ที่เมิ่งเจาไปต้องเจอลู่สือเชินตลอด แถมไอ้หนุ่มหล่อรวยจบนอกคนนี้ยังหน้าหนาตามติดเมิ่งเจาไปสืบคดีด้วย แต่จะเรียกว่ารบกวนการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่เมิ่งเจาก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะลู่สือเชินช่วยเมิ่งเจาคลี่คลายคดีได้จริงๆ คดีโจวเหยี่ยนได้เปิดช่องไปสู่คดีการกลั่นแกล้งในโรงเรียนเมื่อสิบกว่าปีก่อน ที่การกลั่นแกล้งกันนำไปสู่ความตายของจ้าวถง เพื่อนร่วมห้องของโจวเหยี่ยน เมื่อเมิ่งเจาลองสืบความเกี่ยวข้องของคดีจ้าวถงกับการตายของโจวเหยี่ยนก็พบเรื่องแปลกๆ เอกสารบันทึกคดีของจ้าวถงของศาลหายไปตอนช่วงย้ายสำนักงานยังพอฝืนเข้าใจได้ แต่แม้กระทั่งเอกสารคดีของทนายยังหายไปด้วย ซ้ำทนายคนที่ว่ายังเป็นลู่เฉิงเจ๋อ ทนายผู้มีพระคุณต่อครอบครัวเมิ่งเจาและเป็นพ่อของลู่สือเชินด้วย ทำไมโจวเหยี่ยนที่ไม่ได้รู้จักลู่สือเชินมาก่อนถึงพยายามนัดลู่สือเชินไปที่บ้านเก่าของเขา โจวเหยี่ยนรู้อะไรถึงโดนปิดปาก ในบ้านของโจวเหยี่ยนมีอะไรที่คนร้ายต้องเข้าไปเอาให้ได้ คดีของจ้าวถงถูกใครบางคนใช้อำนาจชักนำให้สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย ทำถึงขั้นมอบผลประโยชน์เพื่อปิดปากเด็กหนุ่มสาวผู้รู้เห็นเหตุการณ์ ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น ***อันนี้สปอยรุนแรง*** คดีโจวเหยี่ยน1-6/04 ไลฟ์สตรีมแฟนคลับของโจวเหยี่ยนเสนอให้โจวเหยี่ยนแต่งหญิงร้องเพลง 04/04 (จ) โจวเหยี่ยนไปสำนักงานฮ่าวเจ๋อเพื่อยืนยันกับทนายหวังเรื่องฟ้องเหลียงชวน ~6-13/04 โจวเหยี่ยนสั่งชุดแต่งหญิงทางเถาเป่า 11/04 (จ) ศาลส่งจดหมายเรียกตัวให้เหลียงชวนว่านัดหมายที่ศาล 28/04 12/04 โจวเหยี่ยนกลับมาถึงบ้านประมาณ 19.00 น 13/04 กลางวัน โจวเหยี่ยนอยู่บ้าน 19.28 โจวเหยี่ยนออกจากบ้าน มีนัดกินข้าวกับเพื่อน สถานที่นัดอยู่ใกล้ๆที่พบศพ โจวเหยี่ยนบอกเพื่อนว่ามีธุระหลังกินข้าวเสร็จ 20.54 จ้าวอวิ๋นหวา อยู่ระหว่างทางกลับบ้าน กำลังเก็บขยะ 21-22 ประมาณเวลาเสียชีวิต ที่พบศพคือใกล้ๆอาคารเจ็ด เขตรื้อถอนถนนฮวาถิง 21.07 ลู่สือเชินโทรหาโจวเหยี่ยนเรื่องนัดหมาย 21.00 น (ลู่สือเชินน่าจะไปที่นัดแล้วไม่เจอคน?) มือถือของโจวเหยี่ยนดังอยู่นานก่อนจะมีคนรับสายแต่ไม่มีเสียงอะไรเลยนาน 9 วิ พอโดนสางสายไป ลู่สือเชินโทรกลับไปอีกมือถือของโจวเหยี่ยนปิดเครื่องแล้ว ***เกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น? - ที่แน่ๆโจวเหยี่ยนไม่สลบก็ตายไปแล้ว ไม่งั้นน่าจะมีเสียงต่อสู้บ้าง - คนลงมือพอเห็นมือถือดังก็ลน ไม่รับก็กลัวผิดสังเกต แต่พอรับแล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไร เลยวางสายไปแล้วปิดเครื่อง - ฆาตกรไม่น่าจงใจรับสายเพื่อบิดเบือนเวลาตายของโจวเหยี่ยน เพราะไม่พูดอะไรเลยก็ไม่มีหลักฐานว่าโจวเหยี่ยนยังไม่ตาย 21.17 ลู่สือเชินเดินเข้าประตูวงโค้งหน้าที่พบศพ = น่าจะเป็นที่นัดพบ แต่ตอนนั้นไม่เจอใคร ไม่มีศพ 21.28 ลู่สือเชินเดินกลับออกมา หลังจากนั้นฆาตกรถึงย้ายศพลงไป แล้วมือถือโจวเหยี่ยนในถังขยะที่ถนนฮวาถิง

Tingtingอ่านจบ · 14 ต.ค. 69

Never Lie

Freida McFadden · แปลโดย ธาม โสธรประภากร

Fiction · Thriller

★★★★★😊😄🤯😲

เคยสงสัย the housmaid มันเจ๋งขนาดไหนกันวะ จนได้ซื้อ the inmate มาลองอ่าน นั่นคือหนังสือของ freida เล่มเเรกที่ได้อ่าน อ่านจบ ก็ไปจัดอีเล่มนี้มาล่ะ never lie คิดในหัวว่า ถ้าเล่มนี้มันเจ๋ง ฉันซะซื้อ housemaid สรุป อ่านรวดเดียวจบ เนื้อเรื่องซับซ้อน มีจุดหักมุมที่น่าตกใจใน 5 บทสุดท้าย เป็นเรื่องราวของ อีธาน เเละ ทริเซีย คู่รักที่กำลังหาบ้านใหม่ เเล้วไปติดอยู่บ้านหลังหนึ่งกลางพายุหิมะที่เจ้าของบ้านเป็นหมอจิตชื่อดังหายสาบสูญไป 3 ปี โดยไร้ร่องรอย มีการเปิดเผยเรื่องที่ชวนตะลึงอยู่หลายช็อต เล่าเรื่องผ่านมุมมองของ ทริเซีย ในปัจจุบัน เเละ อดีตในมุมมองของหมอเอเดรียนน์เมื่อ 3 ปีก่อน รวมถึงเทปบันทึกการบำบัดของหมอเอเดรียนน์กับคนไข้ต่าง เเละมาบรรจบกันเอาตอนบทท้ายๆ หักมุมจนอยากจะเขวี้ยงทิ้ง เเละ สุดท้าย housemaid ต้องมาละ

Thorhiiอ่านจบ · 11 ต.ค. 69

ปริศนา นักสืบ ความลับ

ฮิงาชิโนะ เคโงะ · แปลโดย สุรีรัตน์ งามสง่าพงษ์

Fiction · Mystery

★★★★★🥹😄

8 เรื่องสั้นแนวสืบสวน ปริศนาตัวอักษร - ปริศนาแบบที่ไม่ใช่นิฮนจินก็ลำบากหน่อย (หรือนิฮนจินก็อาจจะลำบากอยู่ดีนะ 55) เรโกะ - ไม่ได้พีคมาก พอเดาได้ แม่มดฟื้นคืนชีพ - เจ๋ง ขนาดที่มีแวบนึงคิดว่า 'ทำได้จริงเหรอ' ก็ยังถูกพายุอารมณ์ที่ตัวละครโหมชักนำให้ลืมความจริงนี้ไปได้พักนึง ชอบความฉลาดและตลกร้ายของแผนแก้แค้น ลาก่อน Daddy - เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ยกให้เรื่องนี้คือที่สุดของเล่ม ไม่เห็นต่างค่ะ เป็นตอนพิเศษของเรื่อง 'ความลับ' ที่คนเคยอ่านหรือไม่เคยอ่านความลับมาก่อนก็อ่านได้ คนที่เคยอ่านความลับมานานจนรายละเอียดเลือนรางแบบเราก็ได้ (อ่านความลับเมื่อ 17 ปีที่แล้วค่ะ 555) เป็นการปิดจบเรื่องที่ดีที่สุด สมเหตุสมผลที่สุด เศร้าและสุขที่สุดด้วยค่ะ นักสืบใหญ่ปลดระวาง - สืบสวนตลกร้าย ที่ทำให้เหล่าผู้เคยอยากเป็นนักสืบต้องหน้าสั่นกันบ้าง อ่านสืบสวนคลาสสิกก็เพราะสนใจไขปริศนา Whodunit Howdunit Whydunit พออ.เคโงะเขียนแบบชี้โพรงว่านักสืบที่ปูมาอย่างเท่ ทำไมต้องพูดแบบนี้ฟ่ะ ก็คือขำพรวดเลยค่ะ นักสืบที่สักแต่จะแถลงไขความจริงออกมาโดยไม่สนใจผู้ฟัง ก็กลายเป็นพวกออร่าฟาร์มมิ่งจากความทุกข์ของผู้อื่นได้นะ ผู้หญิงและเสือ - ไม่อยากบอกแต่เดาได้ตั้งแต่แรกเลย ทำไมกัน เราจิตใจพ่อบ้านเหรอ อยากเพียงหลับไหล ไม่ได้อยากตายซักหน่อย - ค่อนข้างเพลนๆค่ะ ไม่หวือหวา สัญญาปีที่ 20 - ก็เดาได้ไม่อยากเช่นกัน จบแบบเรียบๆแต่ถือว่าอบอุ่นใจดีค่ะ

Tingtingอ่านจบ · 13 ต.ค. 69

หางของเบอร์นา

กุนจิ นานาเอะ

Fiction · Children's

★★★★★😄🥰🥹

“มิตรภาพอันอบอุ่นสดใสระหว่างคนตาบอดกับสุนัขนำทาง หนังสือยอดนิยมจากชีวิตจริง ที่เรียกรอยยิ้มและน้ำตาจากนักอ่านทุกวัย” หางของเบอร์นา เป็นหนังสือจากเรื่องจริงที่อ่านจบแล้วทั้งซาบซึ้ง เศร้าใจ และทึ่งไปพร้อมกัน เป็นเรื่องของความผูกพันระหว่างหญิงตาบอดคนหนึ่งกับสุนัขนำทางผู้ไม่ได้เป็นเพียงผู้ช่วยในการเดินทาง หากยังเป็นสมาชิกคนสำคัญของครอบครัว เรื่องย่อ *กุนจิ นานาเอะ สูญเสียการมองเห็นอย่างสิ้นเชิงเมื่ออายุ 27 ปี แม้เธอจะแต่งงานกับชายผู้พิการทางสายตาเช่นกัน แต่ทั้งคู่ยังมีความฝันอยากมีลูกด้วยกัน ปัญหาคือสามีของเธอใช้ไม้เท้าในการเดินทาง ขณะที่นานาเอะเองก็เพิ่งสูญเสียการมองเห็นและยังปรับตัวกับชีวิตใหม่ได้ไม่เต็มที่ การจะเลี้ยงดูลูกเล็กเพียงลำพังจึงเป็นเรื่องยากยิ่ง และทั้ง ๆ ที่นานาเอะเคยกลัวและไม่ชอบสุนัขจากประสบการณ์ในวัยเด็ก เธอกลับตัดสินใจรับ เบอร์นา* สุนัขจูงคนตาบอดเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกัน เบอร์นาจึงกลายเป็นเสมือนลูกสาวคนโตของครอบครัวกุนจิ ผู้เขียนดำเนินเรื่องตั้งแต่ช่วงการฝึก การปรับตัวเข้าหากัน การเดินทาง การช่วยเหลือในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงการที่เบอร์นามีส่วนร่วมในการดูแลลูกของครอบครัวตลอดเวลา 13 ปี ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปด้วยความไว้วางใจ การพึ่งพา และความรัก จนกระทั่งถึงวันที่เบอร์นาต้องจากไปตามวัย ความเห็นหลังอ่าน เสน่ห์ของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ความจริงใจและความอบอุ่นของเรื่องเล่า นานาเอะไม่ได้เพียงเล่าว่าสุนัขนำทางช่วยคนตาบอดเดินทางได้อย่างไร แต่ทำให้เห็นว่าการอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับสุนัขต้องอาศัยการเรียนรู้ การสื่อสาร และความเข้าใจซึ่งกันและกันมากเพียงใด อ่านแล้วซึ้งกับความผูกพันระหว่างนานาเอะและเบอร์นา เศร้าในช่วงเวลาที่ต้องเผชิญการจากลา และทึ่งในความสามารถ ความซื่อสัตย์ รวมถึงวินัยในการทำหน้าที่ของสุนัขตัวหนึ่ง เบอร์นาไม่ใช่เพียงสัตว์เลี้ยงหรือเครื่องมือช่วยเหลือ หากเป็นเพื่อนร่วมชีวิตที่คอยมอบอิสระและความมั่นใจให้เจ้าของ อีกประเด็นที่น่าสนใจคือภาพของสังคมญี่ปุ่นต่อผู้พิการทางสายตา แม้ในระยะแรกจะยังมีข้อจำกัดและความไม่เข้าใจ คนทั่วไปจำนวนไม่น้อยไม่ยอมรับให้สุนัขนำทางเข้าไปในสถานที่ต่าง ๆ แต่นานาเอะอดทนพูดคุย อธิบาย และทำให้ผู้คนเห็นว่าสุนัขนำทางมีความสำคัญต่อชีวิตคนตาบอดอย่างไร เธอพาเบอร์นาไปส่งลูกถึงห้องเรียน พาเข้าสถานที่สาธารณะ และแม้เมื่อเบอร์นาแก่จนทำหน้าที่นำทางได้ไม่เหมือนเดิม นานาเอะก็ยังเลือกดูแลและอยู่เคียงข้างสุนัขผู้เคยดูแลเธอมาตลอด ความสัมพันธ์นี้จึงไม่ได้ตั้งอยู่บนประโยชน์ฝ่ายเดียว แต่เป็นความรักและความรับผิดชอบที่มีต่อกันจนถึงที่สุด ชื่อเรื่อง หางของเบอร์นา มีความหมายอย่างน่ารัก เพราะเบอร์นาแสดงอารมณ์และความรู้สึกผ่านการกระดิกหาง นานาเอะซึ่งมองไม่เห็นจึงรับรู้ได้จากสัมผัส เสียง และจังหวะการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ นั้นเอง หางของเบอร์นา จึงเป็นหนังสือที่ให้ทั้งความประทับใจและความเข้าใจต่อชีวิตของผู้พิการทางสายตา รวมถึงบทเรียนเรื่องความไว้วางใจ มิตรภาพ และการตอบแทนความรัก เหมาะสำหรับคนรักสุนัข และผู้อ่านที่อยากสัมผัสเรื่องจริงอบอุ่นหัวใจสักเรื่องหนึ่ง สำนักพิมพ์: JBook ในเครือ Bliss

นัทธ์อ่านจบ · 2008

นิยายที่หายไป : The Thirteenth Tale

Diane Setterfield · แปลโดย ศศมาภา

Fiction · Suspense

★★★★★😄

นิยายที่หายไป เป็นหนังสือที่สะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น ทั้งภาพปกหน้าและคำโปรยปกหลังชวนให้อยากรู้ถึงอดีตลึกลับของนักเขียนนวนิยายชื่อดังผู้หนึ่ง ซื้อมาอ่านเมื่อมีคนบอกว่านางเอกของเรื่องมีชีวิตความเป็นอยู่คล้ายกันกับตัวเรา และเมื่อได้อ่าน ก็พบว่านี่เป็นนิยายที่เหมาะกับคนรักหนังสือไม่น้อย เพราะเรื่องราวเริ่มต้นจากร้านหนังสือเก่า กองหนังสือ และผู้หญิงคนหนึ่งที่เติบโตขึ้นมากับการอ่าน ก่อนจะกลายเป็นผู้เขียนชีวประวัติของผู้อื่น เรื่องย่อ *มาร์กาเรต ลีอา เป็นบุตรสาวเจ้าของร้านหนังสือเก่า เธอเติบโตท่ามกลางหนังสือและได้รับความรักความเอาใจใส่จากบิดา จากผู้อ่านผู้หลงใหลในเรื่องเล่า มาร์กาเรตก้าวมาทำงานเป็นนักเขียนชีวประวัติของนักเขียนที่ล่วงลับไปแล้ว วันหนึ่ง เธอได้รับจดหมายเชิญจาก วีดา วินเทอร์ นักเขียนนวนิยายชื่อดังผู้ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ วีดามีชื่อเสียงจากผลงานของตน แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเล่าเรื่องชีวิตจริงในการให้สัมภาษณ์เลย แต่กลับแต่งเรื่องราวหลากหลายแบบขึ้นมาเพื่อหลีกเลี่ยงคำถามเกี่ยวกับอดีต เมื่ออายุมากและสุขภาพถดถอย วีดาตัดสินใจเลือกมาร์กาเรตให้เป็นผู้บันทึกเรื่องราวชีวิตของเธอเป็นครั้งแรก และยืนยันว่าครั้งนี้คือเรื่องจริงที่มีทั้งจุดเริ่มต้น จุดกลาง และบทสรุปอย่างสมบูรณ์ อดีตของวีดาเริ่มเปิดออกผ่านเรื่องราวของครอบครัวแองเกิลฟิลด์ ความลับ ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และเหตุการณ์ที่ถูกปกปิดมายาวนาน ขณะเดียวกัน มาร์กาเรตเองก็ต้องเผชิญกับบาดแผลและคำถามในชีวิตของตนเองไปพร้อมกัน ส่วน “นิทานเรื่องที่สิบสาม” *ที่หายไปจากหนังสือเล่มแรกของวีดา วินเทอร์นั้น คือกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ความจริงทั้งหมด ความเห็นหลังอ่าน หนังสืออาจไม่ถึงกับเป็นประเภทที่อ่านรวดเดียวจนวางไม่ลงตามคำโฆษณา แต่มีแรงดึงดูดให้ติดตามต่อไปเรื่อย ๆ เพราะอยากรู้ว่าชีวิตที่แท้จริงของวีดา วินเทอร์เป็นอย่างไร และความลับที่เธอปกปิดไว้เกี่ยวข้องกับ “นิยายเรื่องที่สิบสาม” อย่างไร ผู้เขียนเล่าเรื่องโดยสลับระหว่างอดีตของวีดาและปัจจุบันของมาร์กาเรตได้อย่างน่าสนใจ จังหวะของเรื่องให้ความรู้สึกคล้ายงานเขียนรุ่นเก่า ที่ค่อย ๆ บรรยายฉาก บรรยากาศ และความคิดของตัวละคร แตกต่างจากนิยายร่วมสมัยหลายเรื่องที่ดำเนินฉับไวราวกับบทละคร สิ่งที่น่าชอบอีกอย่างคือบรรยากาศของคนรักหนังสือ มาร์กาเรตเติบโตขึ้นในร้านหนังสือเก่า ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกองหนังสือ และพยายามเขียนงานของตนเอง ภาพเหล่านี้ชวนให้นึกถึงชีวิตของคนที่รักการอ่านไม่น้อย โดยเฉพาะคนที่มีหนังสือกองเต็มห้องและยังไม่ยอมจัดให้เรียบร้อยเสียทีอย่างเรานั่นเอง นิยายที่หายไป เป็นนิยายลึกลับที่ไม่ได้อาศัยความตื่นเต้นฉับพลัน แต่ค่อย ๆ พาผู้อ่านเดินเข้าไปในอดีต ความทรงจำ และความจริงที่ถูกเล่าผ่านเรื่องเล่าอีกชั้นหนึ่ง เหมาะสำหรับผู้ที่ชอบนิยายบรรยากาศขรึม มีความลับของครอบครัว และหลงใหลในโลกของหนังสือ สำนักพิมพ์: แพรวสำนักพิมพ์ ฉบับที่อ่าน: พิมพ์ครั้งที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ราคา: 325 บาท วันที่ซื้อ: 2 กันยายน พ.ศ. 2551

นัทธ์อ่านจบ · 2008

บันไดแห่งความรัก

สันต์ เทวรักษ์

Fiction · Classic

★★★★★🥹😄

บันไดแห่งความรัก เป็นหนังสือเก่าที่หยิบกลับมาอ่านซ้ำได้เสมอ และมีความหมายมากกว่าความประทับใจในเนื้อหา เพราะเคยเป็นจุดเริ่มต้นของการนำถ้อยคำและคารมจากหนังสือไปแบ่งปันในชุมชนคนรักหนังสือบนโลกอินเทอร์เน็ต ความทรงจำของการได้อ่าน ได้แลกเปลี่ยน และได้พบมิตรภาพจากคนที่รักหนังสือเช่นเดียวกัน จึงผูกพันอยู่กับ บันไดแห่งความรัก มาจนถึงวันนี้ จึงนำมาเป็นเล่มแรกในบันทึกที่ "บ้านนักอ่าน" สันต์ เทวรักษ์ เป็นนักเขียนร่วมยุคในกลุ่ม “สุภาพบุรุษ” เช่นเดียวกับยาขอบ นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกแบบตอนต่อวันในหนังสือพิมพ์ ประชาชาติ เริ่มตั้งแต่ฉบับปฐมฤกษ์วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2475 และจบลงวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2475 โดยในเวลานั้นประเทศไทยยังถือเดือนเมษายนเป็นวันขึ้นปีใหม่ ก่อนสำนักพิมพ์ชูลินจะนำมารวมเล่มครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2483 ผู้เขียนกล่าวไว้ในคำนำอย่างน่าสนใจว่า เรื่องนี้มิได้ตั้งใจจะเป็นบทปรัชญาหรือบทเรียนเรื่องความรัก แม้ชื่อเรื่องจะชวนให้เข้าใจเช่นนั้น หากเป็นเสมือนบันทึกความทรงจำของหญิงสาววัยรักวัยฝัน ผู้มองโลกด้วยทัศนะอันรื่นรมย์และบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ด้วยความซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเอง เรื่องย่อ เรื่องราวมีฉากอยู่ใน พ.ศ. 2475 ดำเนินผ่านบันทึกของ นางสาวจวงจันทร์ วรรณประไพ หรือ “แม่นิด” หญิงสาวกำพร้าซึ่งอาศัยอยู่กับครอบครัวญาติผู้ใหญ่ เมื่อ นายธาดา บุณโยปกรณ์ ส่งผู้ใหญ่มาสู่ขอ แม่นิดกลับเข้าใจผิดว่าเขาเพียงเลือกเธอแทน “แม่อ่อง” บุตรสาวของเจ้าบ้าน ด้วยความเจียมตนและเห็นว่าตนมีฐานะไม่คู่ควรกับธาดา แม่นิดจึงปฏิเสธการสู่ขอ ทำให้ธาดาต้องผิดหวังและเศร้าซึม ต่อมาแม่นิดเก็บกระเป๋าสตางค์ของชายผู้หนึ่งซึ่งมีอักษรย่อ “ว.ว.ว.” ได้ และนำไปแจ้งไว้ที่สถานีตำรวจ เหตุการณ์นี้นำไปสู่การติดต่อทางจดหมายกับชายหนุ่มลึกลับนามว่า วราห์ วรวิทย์ จดหมายแต่ละฉบับค่อย ๆ สร้างความคุ้นเคย ความเข้าใจ และไมตรีจิตระหว่างทั้งสองฝ่าย ซึ่งแท้จริงแล้ว วราห์ วรวิทย์ คือบุคคลสมมติที่กลุ่มเพื่อนของธาดาร่วมกันสร้างขึ้น เพื่อถ่ายทอดความคิด ความรู้สึก และมุมมองต่อชีวิตของธาดาให้แม่นิดได้รับรู้ผ่านตัวอักษร จดหมายเหล่านั้นจึงเปรียบเสมือนขั้นบันไดที่ค่อย ๆ พาแม่นิดก้าวไปสู่ความเข้าใจในหัวใจของตนเอง และนำไปสู่การพบกับธาดา ผู้มีตัวตนจริงในที่สุด ความเห็นหลังอ่าน เสน่ห์สำคัญของ บันไดแห่งความรัก อยู่ที่ภาษา สำนวนของสันต์ เทวรักษ์ เต็มไปด้วยถ้อยคำและสำนวนภาษาไทยที่งดงาม ประณีต ละเมียดละไม และยังคงกินใจ แม้ในฉากแสดงความรักอย่างการกอดหรือจุมพิต ผู้เขียนก็ถ่ายทอดออกมาอย่างนุ่มนวล ชวนฝัน และยังคงความงามของภาษาไว้ได้เสมอ หนังสือเล่มนี้จึงไม่ใช่เพียงนวนิยายรัก แต่ยังเป็นตัวอย่างของงานเขียนภาษาไทยที่ควรอ่านเพื่อซึมซับจังหวะคำ ความประณีตของถ้อยความ และวิธีถ่ายทอดอารมณ์โดยไม่ต้องกล่าวอย่างตรงไปตรงมาจนเกินไป สำนักพิมพ์: ดอกหญ้า ฉบับที่อ่าน: พิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2535 จำนวนหน้า: 375 หน้า

นัทธ์อ่านจบ · 2016

สารลับสุดท้ายของคนตาย

ฮิงาชิโนะ เคโงะ · แปลโดย บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์

Fiction · Mystery

★★★★★😊😄

“ฉันมีความสุขที่ได้ฟังเพลงของ เดอะบีเทิลส์กับเธอ…” เป็นนิยายสืบสวนดราม่าที่อ่านสนุก ติดมือ และสมความคาดหวังทุกประการ เพราะนอกเหนือจากพาร์ทการสืบสวนที่มีรูปแบบการสืบคดีที่ตรงเทสต์เราแบบสุดๆ แล้ว ยังครบเครื่องเรื่องรสชาติ ทั้งในความเป็นสืบสวน ตลก และรอมคอม เราชอบที่ตลอดระยะเวลาที่อ่าน เรื่องราวไม่ได้บีบคั้นทางอารมณ์อย่างรุนแรง แต่กลับทำให้เราติดตามและไม่อยากปล่อยมือผ่านการเล่าเรื่องและลำดับเรื่องที่เหมือนกับเรานั่งชมภาพยนตร์ดีๆ สักเรื่อง ถึงแม้ว่า element โดยรวมของงานเขียนชิ้นนี้จะคลีเซ่ในความเป็นงานญี่ปุ่นอยู่สักหน่อย เพราะเขียนขึ้นตั้งแต่ปี 1988 ก็ตามที . จุดที่โดดเด่นที่สุดของงานเขียนชิ้นนี้ คือพาร์ทการสืบสวนที่ผสมผสานเข้ากับเรื่องราวความสัมพันธ์ของ 2 ตัวละครหลักอย่าง เคียวโกะ คอมปาเนียนสาว และ ชิบาตะ ตำรวจสืบสวนหนุ่ม ที่ดันบังเอิญมาอยู่ข้างห้องกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เรื่องราวขับเคลื่อนไปผ่านการสืบสวนที่จะต้องคอยไปตามหาหลักฐานผ่านคำให้การ และหลักฐานต่างๆ ที่กระจายอยู่หลากสถานที่ เพื่อรวบรวมจิ๊กซอว์ชิ้นต่างๆ ประกอบกันจนกลายเป็นคำตอบที่สมบูรณ์ พร้อมด้วยการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างสองตัวละครหลักผ่านช่วงเวลาของการพักผ่อนในยามค่ำคืน ซึ่งชวนให้รู้สึกเหมือนได้ผ่อนคลายเรื่อยๆ ระหว่างทาง พร้อมด้วยเคมีของสองตัวละครหลักที่น่าลุ้นและเอาใจช่วยให้เปลี่ยนจากเพื่อนไปเป็นอื่นเสียจริงๆ . อีกจุดที่น่าสนใจเกี่ยวกับงานเขียนชิ้นนี้ คือการหยิบยกเอาอาชีพอย่าง “คอมปาเนียน” มาเป็นอาชีพหลักของตัวละคร เรารู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นความรู้ใหม่สำหรับตัวเอง (แต่อาจจะไม่ได้ใหม่สำหรับคนอื่น) เพราะเราไม่เคยรู้จักอาชีพนี้มาก่อน และไม่รู้ว่าอาชีพนี้มันต้องทำอะไรบ้างกันแน่ เราจึงได้เห็นมิติของคนที่ทำงานคอมปาเนียนผ่านคาแรคเตอร์ของตัวละครอย่าง เคียวโกะ และคนอื่นๆ รอบตัว ว่าเหตุใดกันจึงทำให้พวกเธอเหล่านี้เลือกทำอาชีพนี้ (ซึ่งก็อาจจะเกี่ยวข้องกับบริบทในยุคสมัยนั้นด้วย) ซึ่งพาร์ทนี้เป็นอีกสิ่งที่ดึงดูดให้เราสนใจอยากอ่านนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่แรกๆ . จุดที่เราชอบที่สุดของนิยายเรื่องนี้ คือ vibes ทั้งหมดที่เราได้รับตลอดทั้งเล่ม ทั้งการสืบสวนที่ไม่ได้จำกัดอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง การออกไปสืบผ่านการชักพยานและรวมรวบหลักฐาน พาร์ทความสัมพันธ์ระหว่าง 2 ตัวละครหลัก ที่เคมีทั้งสองเข้ากันมากๆ จนเชียร์ให้คบกันไปเถอะตั้งแต่อ่านได้เพียงบทแรกๆ เราชอบมวลความเป็นญี่ปุ่นในหนังสือเล่มนี้มากๆ เพราะมันย่อยง่าย สนุก เห็นภาพตามชัดเจน และอย่างที่ได้บอกไว้ว่าถึงแม้หลายอย่างมันจะคลีเซ่ ทั้งในเชิงของกลคดี รูปแบบการสืบสวน เพราะเขียนตั้งแต่ปี 1988 แต่งานเขียนชิ้นนี้ก็ผ่านกาลเวลาจนพิสูจน์ตัวเองกับเราได้สำเร็จ ว่า อ.เคโงะ เป็นนักเขียนที่เล่าเรื่องได้สนุกมากจริงๆ . อีกสิ่งที่อยากขอชื่นชมเป็นพิเศษ คือการแปลที่อ่านได้ไหลลื่น กระชับ ของ อ.บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์ ที่ผ่านการแปลผลงานของ อ.เคโงะ มาแล้วหลากหลายเล่ม (และหลายเล่มก็เป็นผลงานที่เราชอบมากๆ ด้วย) ในเล่มนี้คือต้องชื่นชมเลย เพราะตลอดระยะเวลาที่อ่านไม่มีตรงไหนที่รู้สึกติดขัด หรืออ่านแล้วสะดุด แล้วยิ่งพอผนวกเข้ากับการเป็นงานเขียนตั้งแต่ปี 1988 อีก การได้ อ.บัณฑิต ที่เข้าใจวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมากๆ มาเป็นผู้แปล เลยเหมือนทำให้เราได้ร่วมออกสืบสวนไปกับตัวละครและพาตัวเองเข้าสู่ช่วงเวลาก่อนปี 2000 ที่เป็น setting ของเรื่องราวได้อย่างอัลตร้าสมูทสุดๆ . โดยรวมนี่คือนิยายสืบสวนที่สนุกครบรส ดำเนินเรื่องเร็วและชวนให้ติดตาม เป็นงานกลุ่ม page-turner ที่เหมาะสำหรับนักอ่านทุกคน เพราะเรื่องราวภายในเล่มค่อนข้างกระชับ อ่านติดมือ สามารถอ่านรวดเดียวจบได้ไม่ยาก แถมยังมาพร้อมกับ vibes ความเป็นญี่ปุ่นที่ชวนให้เห็นภาพตามได้เป็นอย่างดี และสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับแฟนๆ ของ อ.เคโงะ ก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่นิยายเรื่องนี้ได้แปลเป็นภาษาไทย เพราะงั้น แฟนด้อม อ.เคโงะ ทุกคน บอกได้เลยว่า ห้ามพลาด!

a r t h u r sอ่านจบ · 21 ก.ย. 69