แว่นนักรัก

เล่มที่สองแบบต่อกันติด ๆ ขอให้รักครั้งนี้รสชาติอร่อยด้วยเถอะก็อ่านไปละหิวไปจริง การดำเนินเรื่องมีแก่นสำคัญคือการนำปัญหาความอ้วนในหลากหลายรูปแบบมาผสมกัน ค่อนข้างตอกย้ำประเด็นได้ดีมากแต่ก็อาจมีซ้ำซากอยู่บ้าง  ความน่าสนใจคือการปะทะกันของความอ้วนและความรัก การรักโดยไม่มีเงื่อนไขไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไรกับการน้อยใจของการอ้วนที่มักโดนสังคมถ่มถุยอยู่เป็นประจำ ถ้าอยากรู้ว่าใครชนะคงต้องไปลองอ่านเอง ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกเหมือนดูซีรีย์เกาหลีรอมคอมดี ๆ ซักเรื่องที่มีพระเอกเป็นนัมจูฮยอกและนางเอกก็อีซองคยอง (นัมเบอวันคิมบ๊กจูไอเลิฟยูว่ะ) มันก็สนุกในเชิงเรื่อย ๆ เพลิน  สุดท้ายประโยคเด็ดใจของผมในเรื่องนี้ก็คือ  “การเครียดละสูบบุหรี่กับการเครียดละกินต่างกันยังไง ในเมื่อการตายเพราะมะเร็งปอดกับการตายเพราะอ้วนก็คงไม่ต่างกัน”

เรื่องแรกกับการอ่านนิยายโรแมนติกจริงจัง จากชายหนุ่มโอตาคุคลั่งแฟนตาซีกับโลกเกมออนไลน์ทั้งไทยและเทศ การอ่านโรแมนซ์แบบนี้บอกตรง ๆ ว่าทำให้รู้สึกขนลุกนิด ๆ แว่นของผมมองว่าเนื้อเรื่องสนุกและดำเนินเรื่องไว้ได้ดีมาก แต่อาจจะขาดความลึกในแบบที่ผมต้องการ แต่ได้แบบเรื่อย ๆ และช่วงหลังก็มีจุดพีคที่อื้ม ดีว่ะ! เหมือนดูคลาสสิครอมคอมดี ๆ ใจฟูสักเรื่อง แต่แฝงไปด้วยปรัชญาว่าด้วยการไปไม่กลับเล็กน้อย  ไอ้อาการขนลุกเนี่ย ด้วยความที่เรื่องมันดำเนินการด้วย pov ของนางเอกซึ่งเป็นเพศแม่ของเราเนี่ย การบรรยายความหล่อเหลาเพียบพร้อมของพระเอกอาจทำให้เกิดอาการคันแก้ม ทำตัวไม่ถูก แถมน้อยเนื้อต่ำใจไปพร้อม ๆ กัน (ส่วนใหญ่ออกลูกนอยด์)  แต่นั้นแหละ การอ่านเรื่องนี้ก็ได้กระตุกจิตกระชากใจผมออกจากโลกอิเซไกได้ค่อนข้างมาก พร้อมเกิดคำถามสำคัญว่า “ทำไมโรแมนซ์” ถึงโดนใจผู้หญิงในเชิงอัตลักษณ์นี้ ได้มากกว่าชายแท้เตะบอลดูดบุหรี่ขนาดนี้ และผมก็คงต้องหาคำตอบจากการอ่านมันต่อไป ฝากติดตามชายแว่นนักรักกับโปรเจคอ่านนิยายรักต่อไปด้วยนะคับ  *“หวังว่าผมจะเก่งเรื่องความรักมากกว่าเล่มที่แล้วนะ”*