เปลือกมนุษย์ เล่ม 2

หลังโจวเหยี่ยนเสียชีวิต 3 วัน สวีอิ๋งอิ๋ง เพื่อนร่วมชั้นของโจวเหยี่ยนที่ปัจจุบันเป็นไอดอลสตรีมเมอร์ร้องเพลงหายตัวไป หลังไปบ้านพักคนชราเวินอี๋ เมื่อเหยื่อคนต่อไปมีความเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ของจ้าวถง เมิ่งเจาจึงสืบหาเหตุการณ์ผิดปกติอื่นที่เคยเกิดขึ้นในห้องเรียนนี้เพิ่มเติม หลินหยาง เด็กสาวที่กลายเป็นโรคเก็บตัวขั้นรุนแรงจนต้องออกจากรรก่อนสอบเข้ามหาลัย เธอเป็นเพื่อนบ้านข้างห้องของโจวเหยี่ยน สวี่อี้หลิน เด็กสาวคนหนึ่งหายสาบสูญไปช่วงมีนาก่อนคะแนนสอบของจ้างถงจะร่วง เมิ่งเจาสืบจนพบว่า สวี่อี้หลินเมื่อสิบปีก่อน กับไอดอลสวีอิ๋งอิ๋งในสิบปีต่อมา ล้วนเกี่ยวข้องกับอู๋เหวยหาน แต่พวกเขาหาหลักฐานเพื่อมัดตัวไม่ได้ จนเมิ่งเจาคุยกับลู่สือเชินจนได้มุมมองใหม่ในคดีสวีอิ๋งอิ๋งและกลับไปค้นหาคนในบ้านพักคนชราเวินอี๋อีกครั้ง เมื่อหาทุกอาคารไม่พบคน ลู่สือเชินก็เป็นคนชักนำให้เขาไปค้นหาที่สวนจนพบว่าด้านหลังของสวนเป็นพื้นที่รกที่ไม่มีใครใช้งาน และพบทางลับสู่ห้องใต้ดินที่คุมขังหญิงสาว 6 คน และหญิงสูงวัย 1 คน ทุกคนอยู่ในสภาพไร้สติ มีน้ำเกลือผสมยาไม่ทราบชนิดหล่อเลี้ยงอยู่ ลู่สือเชินสนใจหญิงสูงวัยคนนั้นเป็นพิเศษเพราะอะไร เมิ่งเจาได้แต่เก็บความสงสัยไปก่อนแล้วรีบช่วยเหลือผู้เคราะห์ร้าย ระหว่างทางพวกเมิ่งเจาเกือบถูกฆ่าปิดปากด้วยรถบรรทุกที่จงใจพุ่งเข้าชนรถรพ. แต่เมิ่งเจาและเหยื่อรอดมาได้เพราะลู่สือเชินขับรถตัวเองเข้ามาขวาง ทำให้ลู่สือเชินได้รับบาดเจ็บมีเลือดคั่งในศีรษะถึงขั้นต้องผ่าตัดฉุกเฉิน แววตาของลู่สือเชินที่เหมือนกับว่าชีวิตเขาไม่มีความหมาย ตายหรืออยู่ก็ไม่ต่าง แม้เมิ่งเจาจะไม่รู้และพยายามไม่คิดว่าความรู้สึกจริงๆของเขาคืออะไร แต่เมิ่งเจาไม่อยากให้ลู่สือเชินจากโลกนี้ไปทั้งที่ยังไม่เคยได้สัมผัสว่าชีวิตคืออะไร ไม่อยากให้ตายไปทั้งที่เขาเพิ่งจะได้เป็นเพื่อนกับคนคนนี้ เขามีหลายสิ่งหลายอย่างอยากพาลู่สือเชินไปสัมผัสด้วยกัน ช่วงเล่ม 2 ตอนต้นยังดูสืบสวนไปเรื่อยๆอยู่ แต่ตั้งแต่ช่วงเข้าไปบุกค้นบ้านพักคนชรา ก็เริ่มรู้สึกฝืนๆแล้วค่ะ แบบ เมิ่งเจาดูน่าจะวางแผนได้ดีกว่านี้ หญิงสาวคนหนึ่งหายตัวไปแล้ว 4 วัน สถานที่ที่คิดว่าซ่อนตัวหญิงสาวอยู่คือบ้านพักคนชรา มันเป็นที่ซ่อนที่แปลกมาก พอหาคนไม่เจอในอาคาร ที่ควรจะคิดต่อคืออยู่ต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพใช่มั้ยคะ คราวนี้ขอบเขตการหาควรจะขยายขึ้นเป็นพื้นที่โดยรอบเลยสิ แต่รองหน.เมิ่งดันยุติแล้วยย. ตอนอ่านถึงตรงนี้ถึงกับ โอเค ขอพักไปทำอย่างอื่นแปป แล้วหลังจากนั้น ก็มาเป็นความขมวดคิ้วในฟิลด์การแพทย์อีก อันนี้ขมวดคิ้วรัวๆ เป็นแพทยศาสตร์สาขาโรแมนติกเลย คนไข้จะรอดหรือไม่ขึ้นกับความอยากมีชีวิตของเขายังพอทน คนหัวกระแทกไม่ใส่ collar ยังพอฝืนรับได้ว่าอาจจะไม่มีอุปกรณ์ แต่ให้นอนตักเมิ่งเจาไม่ได้โว้ อาจจะเป็นซีนพระนายไม้เบื่อไม้เมาแสดงความเป็นห่วงให้อีกฝ่ายเห็นจังๆครั้งแรกด้วยละค่ะ เลยต้องตราตรึงนิดนึง แล้วรองหน.เมิ่งเจาส่งคนเข้ารักษาได้แล้ว ตัวเองกระจกเลือดอาบแขน แง้นจะออกไปลุยสืบคดีในสภาพอย่างกับผู้ร้ายฆ่าคนหลุดจากสน. แถมยังเอาแขนชุ่มเลือดล้วงที่ซ่อนเบาะแสจนโดนกับดักซ้ำไปอีก พยาบาลกำเข็มหมอกำมีดลุกน้องกำหมัดอยากจัดให้ซักโป๊กให้สลบจริงๆค่ะ จะมาแอ๊กเท่อาบเลือดเพื่อ ตอนม.ปลายชีวิตดูวิกฤติพอกันยังดูนิ่งกว่านี้ ความรักทำให้คนเราโง่ลงนิดนึงสินะคะ เมิ่งเจาที่ต้องไปเอาเอกสารยืนยันตัวตนของลู่สือเชินเพื่อทำเอกสารนอนรพ ก็เลยได้ไปเห็นประวัติการรักษาของลู่สือเชินที่เก็บอยู่ด้วยกัน ลู่สือเชินเป็นโรคอารมณ์แปรปรวน ทำให้มีความบกพร่องในการรับรู้และแสดงอารมณ์ ซึ่งเกิดหลังประสบอุบัติเหตุรถยนต์ เมิ่งเจาจึงเข้าใจว่าทำไมลู่สือเชินถึงเหมือนหุ่นยนต์แบบนั้น แต่ก็สัมผัสได้ว่าลู่สือเชินค่อยๆมีความรู้สึกมากขึ้น ช่วงย้อนอดีต จะทำให้เข้าใจความสนใจที่ลู่สือเชินมีต่อเมิ่งเจา เข้าใจที่มาของ'หมาจรจัด' หลังเมิ่งเจาให้เมิ่งรั่วซูช่วยเกลี้ยกล่อมหลินหลางมาเป็นพยานสำเร็จ ทำให้ส่งอู๋เหวยหานในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีลักพาตัวข่มขืนเข้าเรือนจำได้ ด้านลู่สือเชินก็ฟื้น เมิ่งเจาจึงได้มีเวลาพักจากการทำคดีไปเป็นคนเฝ้าไข้เพื่อน หนุ่มหล่อสองคนนอนแมนๆคุยกัน ดันเกิดใจเต้นขึ้นมาได้จะแซวจะแขวะลู่สือเชินก็กลายเป็นย้อนเข้าตัวเองจนไปต่อไม่ถูกก็หลายครั้ง ทำไมมันเหมือนเขากำลังจีบลู่สือเชิน จนรู้สึกว่าสายตาลู่สือเชินที่มองมาดูมีนัยมีความปรารถนา เมิงเจาคิดว่าเขาแม่งบ้าไปแล้ว รวมๆแล้วเล่มนี้ คสพคู่หลักดูคืบหน้าใช้ได้ ส่วนคดีก็คือต้องหลีกทางก่อนคู่หลักจะแจกโมเมนต์ค่ะ 55