ความศุพอสังเขป

ตกตะกอน

"เรื่องราวพอสังเขปของศุ บุญเลี้ยง โดยเหล่านักเล่า ผู้เป็นลูกน้อง ลูกศิษย์ และมิตรสหาย" ความศุพอสังเขป อาจเป็นหนังสือที่คลอดออกมาสำหรับวัยรุ่น GenAlpha ที่ไม่เคยรู้จัก ศิลปิน นักคิด นักเขียน นักร้อง นักแต่งเพลง นักจัดกระบวนการอบรม และสารพัด 'นัก' ที่ไม่ได้เอ่ยอีกก็มากโข หรืออาจเป็นหนังสือที่สามารถสื่อถึงมุมมองความคิดของเขา ให้แฟน(ค)ลับๆอย่างเราได้รู้จัก ศุ บุญเลี้ยง ให้มากยิ่งขึ้น ครั้นอ่านครบจบเล่มแล้ว ก็เหมือนได้รู้ว่า ศิลปินอารมณ์ดีบ้างไม่ดีบ้างชอบอะไรไม่ชอบอะไร อย่างเช่น พี่จุ้ยชอบนวดและว่ายน้ำเป็นชีวิตจิตใจ แต่ถ้าที่ไหนไม่มีสระว่ายน้ำไว้รองรับ ก็ขอให้มีสถานที่ที่สามารถวิ่งได้ในช่วงพระอาทิตย์กำลังออกเดินทางมาทำงาน กลับกัน การนวดเป็นสิ่งที่พี่นั้นขาดเสียไม่ได้ ไม่ว่าจะเดินทางไปในแห่งหนใดก็ตาม อีกอย่างหนึ่งที่อ่านแล้วประทับใจคือ การที่จารย์และลูกศิษย์หรือมิตรสหายโคจรมาเจอะเจอกัน ช่างเป็นอะไรที่น่าประทับยิ่ง บางคนเมื่อเจอพี่จุ้ยเป็นครั้งแรกก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ซึ่งอาจจะทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะและอาจจะเป็นลมล้มไปในวินาทีนั้นเลยก็เป็นได้ (หนึ่งในนั้นคือตัวฉันเอง) แต่สิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่านั้นคือ ความเป็นกันเองของพี่จุ้ยแบบเป็นกันเองมากๆ (เป็นกันเองจนเกรงใจ) โดยเรื่องราวเหล่านี้ สาธยายโดยนักเล่าเรื่องที่ผมสันนิษฐานว่าสนิทชิดเชื้อกับพี่จุ้ยมานานนับหลายปี อย่าง... เหมือนแพร : นักโฆษณาที่มีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียน จึงมาขอฝากตัวเป็นศิษย์กับจารย์จุ้ย โปรโจ : บาเรสต้าที่โชคชะตานำพาให้รู้จักพี่จุ้ย ณับปราณ : ครูที่ได้เรียนรู้ภาษาชีวิตจากจารย์จุ้ย ทมทั่วไทย : ที่เห็นพี่เป็นต้นแบบในการดำเนินชีวิต คีตปราน : มิตรสายใต้ที่สแตนบายให้ความช่วยเหลือ โอเคคับ : ผู้ที่ต่อยอดความฝันผ่านผลงานของจารย์จุ้ย นกแอน : ผู้ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นศิษย์ก้นกุฎิและเป็นลูกน้องในเวลาเดียวกัน และอีกสองท่านที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ... ตี้ ณ สติ : นักรังสรรค์สิ่งห่อหุ้มร่างกายมนุษย์จากสีและเส้นใยธรรมชาติ ภักดี ไชยหัด : นักกวี นักร้อง และนักแต่งเพลงที่แต่งเพลง "หลีกเมือง" ได้ไพเราะยิ่งนัก