ฟ้าบ่กั้น

ตกตะกอน

"....อ่านจบแล้ว คือแบบจะดาร์กไปไหนกันเจ้าค่ะ" ฟ้าบ่กั้น ของลุง "ลาว คำหอม" เป็นเรื่องสั้นที่สะท้อนสังคมในยุคสมัยหนึ่งของไทย (น่าจะยุคหลังคณะราษฎร์ ช่วงรัฐบาลทหาร....ที่จับใจความมาจากการอ่านอ่ะนะ) ซึ่งนำเสนอวิถีของชาวบ้าน ชาวป่า ชาวเมือง หรือประชาชนว่ามีความลำบากอย่างไร (แล้วมีใครบ้างที่สบาย? คิดต่อกันเอาเองนะ....) ที่สำคัญเมื่ออ่านไปอ่านมา ผมก็ต้องกลับไปย้อนดูว่าพิมพ์ครั้งที่ 1 เมื่อไหร่ เพราะมันดูเหมือนว่าเป็นหนังสือใหม่ที่เพิ่งเขียนมาหมาด ๆ เสียด้วยซ้ำ การเขียนของคุณลุงมีลักษณะเด่นเป็นพิเศษคือมันจะไม่มีตอนจบเหมือนเรื่องสั้นของคนอื่น ๆ มันน่าสนุกตรงนี้แหละ ทำให้ได้คิดต่อ สำรวจจิตว่ามีไรเกิดขึ้นบ้าง บางเรื่องก็เข้าใจ บางเรื่องก็มีแอบเอ๊ะอยู่เหมือนกัน555 อ่านไปอ่านมาเกิดเวทนาอยู่หลายเรื่อง แต่เรื่องที่ชอบสุดคือ "ไพร่ฟ้า" คือตอนอ่านโคตรเศร้า มันจะเศร้าไปไหน สงสารเจ้าอินถาสุด ๆ