Humankind ที่ผ่านมามนุษย์ไม่เคยไร้หัวใจ

ตกตะกอน

เล่มนี้พยายามชวนเรากลับไปตั้งคำถามว่า จริงๆ แล้วมนุษย์เห็นแก่ตัวและพร้อมทำร้ายกันขนาดนั้นไหม มีบางช่วงที่ผมยังติดนิดๆ แต่ส่วนใหญ่ก็เห็นด้วยครับ สิ่งที่ผมชอบคือการนำเหตุการณ์และการทดลองทางจิตวิทยาที่คนคุ้นเคยมารื้อดูใหม่ ทำให้เห็นว่ามนุษย์อาจไม่ได้เลวร้ายโดยธรรมชาติเสมอไป บางครั้งระบบ อำนาจ หรือเรื่องเล่าที่เราเชื่อต่อๆ กันมา มันปั่นให้เรามองกันในแง่ร้ายเกินไป คือไม่ได้หมายความว่ามนุษย์ทุกคนเป็นคนดี แค่สะกิดว่าเราอาจกำลังถูกบิดเบือน และมุมดีๆ ของมนุษย์มีมากกว่าที่เรื่องเล่าด้านลบเหล่านั้น รวมๆ แล้ว เนื้อหาไม่ได้หวือหวาหรืออบอุ่นอย่างที่คาดหวังตอนเห็นชื่อเล่ม แต่การค่อยๆ ทำความเข้าใจตั้งแต่บทแรกจนถึงบทส่งท้าย โดยเฉพาะกฎสิบข้อในการใช้ชีวิตช่วงท้าย อันนี้ชอบและเห็นด้วยทุกข้อเลย