Feed — บ้านนักอ่าน

แสนชัง (4 เล่มจบ)

寒女 / หานหนี่ว์

Fiction · Drama

★★★★★😄😢💔

นิยายจีนที่คนไทยแต่ง นางเอกแก้แค้นสะใจสุด ๆ มีเนื้อหาชาติก่อน ๆ ของนางเอกที่เป็นปมของนิยาย นางเอกน่าสงสารมาก

Nink Panitpichaอ่านจบ

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย

นิวนิวมี่ · แปลโดย Ink Stone

Fiction · Romance · Drama

★★★★★💡😄😲

เรื่องยาว E-book 1,560 ตอน นางเอกเป็นจิตแพทย์ เรื่องราวเริ่มตั้งแต่นางเอกเข้ามหาวิทยาลัย เก่งแต่มีปม พระเอกเป็นทหาร เน้นอาชีพนางเอก มีผู้ป่วยหลายเคส แนะนำสำหรับคนที่ชอบอ่านนิยายเกี่ยวกับแพทย์

Nink Panitpichaอ่านจบ

ปริศนาสายเลือดต้องห้าม

ยามางูจิ มิโอะ · แปลโดย กิ่งดาว ไตรยสุนันท์

Fiction · Mystery · Drama

★★★★★🤔😲อึ้ง

ทาเคดะ นายแพทย์สาขาเวชศาสตร์ฉุกเฉิน ได้รับเคสกู้ภัยนำส่ง พบร่างชายหนุ่มอายุราว 30 ปีในสภาพเปลือยจมน้ำที่ชายหาดนารุมิยะ เมื่อเขาได้เห็นหน้าผู้ป่วยครั้งแรกขณะปั๊มหัวใจก็ตกตะลึงเพราะชายคนนี้เหมือนเขาอย่างกับแฝดแท้ ทาเคดะมั่นใจว่าแม่เขามีลูกคนเดียว แต่ความเหมือนกันยันขนที่ก้นจะเป็นแค่ความบังเอิญได้จริงหรือ ด้วยความวุ่นวายใจพยาบาลเพื่อนร่วมงานชองทาเคดะจึงแนะนำให้ไปปรึกษาอาจารย์คิโนซากิ หมอหนุ่มรูปงามสาขาทางเดินอาหารที่คลี่คลายปริศนาในรพได้บ่อยๆ ทั้งชื่อทั้งวีรกรรมทำให้ทาเคดะรู้ว่า ที่แท้อีกฝ่ายคือคิโนซากิ เพื่อนสมัยมัธยมคนประหลาดผู้ฉลาดหัวไวแต่ไม่เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของคน คู่หูอดีตเพื่อนสนิทจึงต้องกลายเป็นคู่หูนักสืบสายวิทย์ สิ่งที่พวกเขาจะสืบหาความจริง ไม่ใช่รูปคดี แต่สืบว่าชายนิรนามเกี่ยวข้องกับทาเคดะหรือไม่ ในเมื่อพวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนั้นเลย จึงใช้การพิสูจน์โดยข้อขัดแย้งว่า 'ทาเคดะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชายคนนั้น' ด้วยการสืบประวัติจากของตัวทาเคดะแทน จากข้อมูลสถานที่ฝากครรภ์ของคุณแม่ทาเคดะ พวกเขาจึงไปคลินิกอิคุชิมะ รีโปร คลินิกสำหรับผู้มีบุตรยากเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม แต่กลับเข้าไปพัวพันกับคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายของผู้ที่น่าจะรู้ความจริงที่เกิดขึ้นระหว่างการตั้งครรภ์ของแม่ทาเคดะ ธีมเรื่องเป็นเรื่องเกี่ยวกับกฏหมายและจริยธรรมการแพทย์ในการใช้เทคโนโลยีเจริญพันธุ์ ผู้เขียนเรื่องนี้เป็นหมอเลยเขียนเกี่ยวกับการแพทย์ได้สมจริงไม่บ้งเลย ไม่ต้องมีความรู้ทางการแพทย์ก็อ่านรู้เรือง แต่ถ้าอยู่ในสายงานนี้น่าจะอินยิ่งขึ้น จุดหักมุมคือดีมาก ไม่ได้อยู่ๆก็โผล่มา มีการแอบใส่เบาะแสอย่างแฟร์ๆ ให้คนอ่านแล้วแค่คนอ่านจะเห็นไหม อีกจุดที่ทำให้ส่วนตัวอินและขำหน่อยๆ คือคิโนซากิทัศนคติและนิสัยเหมือนเราเกินไป เหมือนจนอ่านไปกุมหัวไป เหมาะสำหรับผู้ชอบอ่านสืบสวนทุกสไตล์ โดยเฉพาะคนที่ชอบประเด็นถกเถียงเชิงจริยธรรมหรือดราม่าสีเทา สนุกมาก อ่านเบรกแตก ขึ้นหิ้งไปเลย *ถัดจากนี้มีสปอย* วันที่ทั้งหลายในสมุด ANC มันไม่ไปด้วยกัน 1 เดือนครึ่งที่เกินมาจะเกิดจากอะไรในคลินิก IVF ก็จะมีเฉลยในเรื่องที่ช่วยคอนเฟิมความจริงที่ 1 ของเรื่องได้ตั้งแต่ทาเคดะยังไม่พิสูจน์ ในระหว่างที่คู่หูกำลังดิสคัสกัน เราก็คิดว่าโอกาสที่จะมีการแบ่งตัวของบลาสโตไซต์มันมีได้อยู่แล้ว เพราะงั้นแฝดเกิดขึ้นได้จริง ที่คิดถัดมาจากนั้นเลยคือกี่คน คิดตั้งแต่ช่วงครึ่งเรื่องแล้ว ผ่านไปอีกพักใหญ่ ในช่วงที่คิโนซากิผู้รับบทนักสืบเริ่มตัน ก็ได้ข้อมูลที่ทาเคดะไปคุยกับนากางาวะ วลีแสงวาบในหัวคิโนซากิ แล้วนางที่น่าจะคิดออกแล้วก็เริ่มความคิดไหลพรวดๆ แล้วอมพะนำไป เราพยายามตีความว่าสิ่งที่พูดมันเกี่ยวกับอะไร ตัวเลขนี้มันทำไม แล้วคิดว่าคิโนซากิที่รู้สึกว่าเหมือนตัวเองเหลือเกินจะคิดถึงอะไรเป็นอย่างแรก ก็มีคำตอบลอยขึ้นมาอันแรก เหมือนหัวระเบิดตู้มเลยค่ะ พีคมาก นอกจากจริงแล้ว 'มัน' คือใครก็พีคสุดๆ แต่การคิดต่อยอดหลังจากเข้าใจตัวเลขนั้นแล้วไม่ยากมากค่ะ ถ้ามีสิ่งน่าสงสัยเกิดขึ้นในวันที่เกิดเหตุก็ต้องมีคนสังเกตเห็นแล้ว การที่ไม่มีใครสังเกตเลยก็เพราะว่ามันดูเป็นเรื่องปกติเหลือเกินสำหรับคนที่อยู่ตรงนั้น ก้ได้คำตอบแล้วส่วนใหญ่แล้ว ส่วนการไขคดีฆาตกรรม ขอสารภาพว่าจริงๆก็เป็นทริกไม่ใหญ่ แต่ ณ ตอนนั้นไม่มีกะจิตกะใจนั่งคิดละเอียดแล้ว เพราะดันไปอ๋อกับคำตอบข้างบนนี้ค่ะ สตอรีของทาเคดะกับชินยะ ตรงสายงานเราแบบเต็มๆ การเลี้ยงดูและความรักมีผลต่อเด็กตลอดชีวิตไม่เกินจริง และเทคโนโลยีเพื่อช่วยให้พ่อแม่มีลูกอย่างฝืนธรรมชาติ ถึงขั้นเรียกได้ว่าใช้ช่องโหว่ของกฎหมาย พ่อแม่ได้ประโยชน์ แต่เด็กถูกละเมิดสิทธิในการรับรู้ข้อมูลที่สำคัญต่อตลอดชีวิตพวกเขารึเปล่า เป็นหัวข้อที่น่าสนใจมาก การที่ยกผลกระทบของประเด็นขึ้นมาเขียนก็คือประทับใจในความกล้า และอาจารย์พาเรื่องไปสู่ตอนจบได้ดีมากๆ อาจจะไม่ใช่ตสิ่งที่ถูกที่สุด แต่มอบความสงบสุขต่อทุกคนที่สุด สามารถพาเรื่องที่เดินด้วยตรรกะสายแข็งมาจบแบบที่ดูเป็นมนุษย์ที่สุดได้ ต้องคารวะเลยจริงๆค่ะ

Tingtingอ่านจบ · 11 ต.ค. 69

Memoirs Of A Geisha

Arthur Golden

Fiction · Romance · Drama · Memoir

★★★★★🌙🌱🍂😢🤔

Memoirs of a Geisha เล่าชีวิตของ ชิโยะ (Chiyo) เด็กหญิงจากครอบครัวชาวประมงยากจนในโยโรอิโดะ ก่อนถูกขายและส่งเข้าสู่โอกิยะในย่านกิอง เมืองเกียวโต ที่นั่นเธอต้องทำงานรับใช้และเผชิญการกลั่นแกล้งจาก ฮัตสุโมโมะ (Hatsumomo) เกอิชาผู้เลื่องชื่อแต่หวาดกลัวการถูกคนรุ่นใหม่แย่งตำแหน่ง จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นเมื่อชิโยะพบ ท่านประธาน (Chairman Iwamura) บนสะพาน เขาแสดงความเมตตาต่อเธอและซื้อน้ำแข็งไสราดเชอร์รี่ให้ เหตุการณ์สั้น ๆ กลายเป็นความหวังที่ทำให้ชิโยะตั้งเป้าว่าสักวันจะเข้าสู่โลกของท่านประธานให้ได้ ต่อมา มาเมฮะ (Mameha) เกอิชาชื่อดังรับชิโยะเป็นน้องสาวและฝึกฝนเธอ ชิโยะได้รับชื่อใหม่ว่า ซายูริ (Sayuri) และค่อย ๆ กลายเป็นเกอิชาที่มีชื่อเสียง ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยการแข่งขัน การต่อรองอำนาจ การแสวงหาผู้อุปถัมภ์ และความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับท่านประธานและ โนบุ (Nobu) สงครามโลกครั้งที่ 2 ทำลายโลกเก่าของกิอง ซายูริต้องหยุดชีวิตเกอิชาและเอาตัวรอดจากความยากลำบาก ก่อนกลับเข้าสู่กิองหลังสงคราม ในท้ายที่สุดเธอได้รู้ว่าท่านประธานรับรู้และมีส่วนอยู่เบื้องหลังเส้นทางชีวิตของเธอมานาน ความรักที่เธอยึดถือมาตั้งแต่วัยเด็กจึงได้รับคำตอบ แม้โลกของเกอิชาที่เธอเคยรู้จักจะเปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันย้อนกลับ ประเด็นสำคัญในการวิเคราะห์ ผู้หญิงภายใต้ปิตาธิปไตยและระบบทุนนิยม โลกเกอิชาในนิยายเป็นพื้นที่ที่ความงาม วัยสาว ความสามารถ และร่างกายของผู้หญิงมี “มูลค่า” ผู้หญิงต้องแข่งขันเพื่อชื่อเสียง ลูกค้า และผู้อุปถัมภ์ จึงเกิดสภาวะที่ผู้หญิงไม่ได้ถูกกดทับโดยผู้ชายเท่านั้น แต่ระบบยังผลักให้ผู้หญิงแข่งขันและทำร้ายกันเอง ฮัตสุโมโมะจึงไม่ควรถูกมองเพียงว่าเป็น “ตัวร้าย” แต่เป็นผู้หญิงที่รู้ว่าความงามของตนมีวันหมดอายุ เธอกลัวการถูกแทนที่และต่อต้านระบบด้วยความโกรธ ความต้องการ และ sexual agency ขณะที่ซายูริเลือกปรับตัวและเรียนรู้กฎของระบบเพื่อเอาชีวิตรอด ท้ายที่สุดฮัตสุโมโมะสูญเสียการควบคุม ดื่มหนัก ก่อเรื่อง และถูกขับออกจากโอกิยะ หลังจากนั้นชีวิตของเธอค่อย ๆ หายออกไปจากเรื่อง จุดจบของเธอจึงสะท้อนการร่วงโรยของความงามและสถานะในโลกที่ให้คุณค่าผู้หญิงตามความสาวและความปรารถนาของผู้อื่น Orientalism และการมองหญิงตะวันออก นวนิยายสามารถอ่านผ่านแนวคิด Orientalism ของ Edward Said ได้ เพราะเรื่องราวของหญิงญี่ปุ่นถูกสร้างขึ้นโดยนักเขียนชายชาวอเมริกัน โลกเกอิชาจึงถูกนำเสนอด้วยความลึกลับ เย้ายวน แปลกใหม่ และ exotic ซึ่งอาจตอบสนองจินตนาการของโลกตะวันตกเกี่ยวกับ “หญิงตะวันออก” จึงเกิดคำถามสำคัญว่า ใครมีสิทธิ์เป็นผู้เล่าเรื่องของหญิงตะวันออก? และเสียงของผู้หญิงที่อยู่ในวัฒนธรรมนั้นเองถูกได้ยินมากน้อยเพียงใด สัญลักษณ์สำคัญ น้ำ ซายูริถูกเปรียบเป็น “ธาตุน้ำ” น้ำจึงหมายถึงความอ่อนโยนที่มีพลัง การปรับตัว การไม่มีรูปร่างตายตัว และอัตลักษณ์ที่เปลี่ยนไปตามสถานการณ์ เธอไม่ได้เอาชนะโลกด้วยการปะทะ แต่ด้วยการ “ไหล” ผ่านมัน เช่นเดียวกับที่เธอต้องเปลี่ยนชื่อ บุคลิก น้ำเสียง สีหน้า และ persona ตามโลกเกอิชา น้ำยังเชื่อมกับฝน ทะเล น้ำตา และความทรงจำ ทำให้ชีวิตของเธอเหมือนกระแสที่ไหลย้อนกลับผ่านการเล่าเรื่อง ดวงตาสีฟ้า ดวงตาของชิโยะทำให้เธอเป็น “Other” ทั้งดึงดูดและทำให้แปลกแยก มันเป็นทั้งเสน่ห์ คำสาป ทุนทางความงาม และสิ่งที่ทำให้เธอถูกจ้องมองและประเมินค่า ความแตกต่างของดวงตายังสามารถเชื่อมกับ exoticism และสายตาตะวันตกที่มองหญิงญี่ปุ่นเป็นสิ่งแปลกใหม่ สะพาน สถานที่พบกับท่านประธานเป็น Liminal Space หรือพื้นที่กึ่งกลาง สะพานเชื่อมวัยเด็กกับวัยสาว ชาวประมงกับเกอิชา คนชายขอบกับโลกแห่งอำนาจ การข้ามสะพานจึงเปรียบเหมือนการข้ามจากชีวิตหนึ่งไปสู่อีกชีวิตหนึ่ง น้ำแข็งไสราดเชอร์รี่ สีแดงเชื่อมกับเลือด การเข้าสู่วัยสาว และความปรารถนา ส่วนน้ำแข็งละลายง่าย จึงสะท้อนวัยเยาว์ ความงาม และชีวิตเกอิชาที่งดงามแต่ไม่ยั่งยืน กลิ่นคาวปลา คำดูถูกของฮัตสุโมโมะเชื่อมชิโยะกับชนบท ความจน และชนชั้นแรงงาน อีกด้านหนึ่ง “คาว” สามารถอ่านเชื่อมกับร่างกายหญิง เลือด และเพศสภาพ กลิ่นยังเป็นสิ่งที่ลบยาก จึงเหมือนอดีตและรากเหง้าที่ติดตามซายูริแม้เธอจะสร้างตัวตนใหม่แล้ว หน้าขาว กระจก และการแต่งหน้า ใบหน้าเกอิชาเป็น “หน้ากาก” ที่สร้าง persona ขึ้นมาทับตัวตนจริง กระจกจึงไม่ใช่เพียงเครื่องมือมองตัวเอง แต่เป็นพื้นที่ฝึกการมองตัวเองผ่านสายตาสังคม—ต้องรู้ว่าจะยิ้ม เดิน หัวเราะ และแสดงอารมณ์อย่างไร โลกเกอิชาจึงสัมพันธ์กับ performance และ male gaze ปลาไหลและถ้ำ อุปมาทางเพศในเรื่องสามารถอ่านเป็นภาพของ Sexual Economy ปลาไหลแทนแรงขับทางเพศชาย ส่วนถ้ำกลายเป็นพื้นที่หญิงที่ถูกครอบครอง ตีราคา และแลกเปลี่ยน จึงเชื่อมกับประเด็นการทำให้ร่างกายหญิงกลายเป็นทุน กิโมโนและเส้นผม กิโมโนไม่ได้เป็นเพียงเสื้อผ้า แต่บ่งบอกสถานะ มูลค่าทางเศรษฐกิจ และตัวตนทางสังคม ส่วนทรงผมของไมโกะเป็นทั้งความงามและภาระ ร่างกายหญิงจึงถูกฝึก ควบคุม และจัดวางเพื่อสายตาของผู้อื่น ซูโม่ ซูโม่แทนอำนาจชาย ความแข็งแรง และการปะทะตรง ๆ ตรงข้ามกับโลกเกอิชาที่ใช้อำนาจแบบอ้อม จิตวิทยา เสน่ห์ และ soft power เทคนิค Hatakikomi จึงสามารถอ่านเป็นการใช้จุดอ่อนหรือแรงของฝ่ายตรงข้ามเพื่อพลิกสถานการณ์ เช่นเดียวกับวิธีเอาตัวรอดของซายูริ ฝน ฝนเชื่อมกับความสูญเสีย ความเปลี่ยนแปลง ความโดดเดี่ยว และความไม่เที่ยง เป็นธรรมชาติที่ช่วยสร้างบรรยากาศเศร้าสงบของเรื่อง บ้านชาวประมงกับเกียวโต โยโรอิโดะแทนวัยเด็ก ธรรมชาติ ความเรียบง่าย และโลกก่อนทุน ส่วนเกียวโตคือการแข่งขัน การซื้อขาย ภาพลักษณ์ และสถานะ ชีวิตซายูริจึงเป็นการเดินทางจาก “โลกธรรมชาติ” สู่ “โลกของตลาด” การเปลี่ยนชื่อ Chiyo → Sayuri เป็นการตายเชิงสัญลักษณ์ของตัวตนเดิมและการถือกำเนิดของ persona ใหม่ “ซายูริ” เป็นทั้งชื่อทางอาชีพ ภาพฝัน และตัวตนที่สร้างขึ้นเพื่อสังคม จึงเกิดคำถามว่าเมื่อชีวิตผ่านไปแล้ว “ชิโยะ” ยังเหลืออยู่ภายในเธอมากน้อยเพียงใด ประตูและโอกิยะ การล็อกประตูและควบคุมผู้หญิงทำให้โอกิยะมีความหมายซ้อนกันทั้ง “บ้าน” “ตลาด” และ “คุก” เพราะผู้หญิงได้รับการดูแลพร้อมกับถูกควบคุมในฐานะทรัพยากรทางเศรษฐกิจ ท่านประธาน เขาไม่ได้เป็นเพียงคนรัก แต่เป็นความหวัง พ่อในอุดมคติ ทางออก และภาพฝัน ซายูริจึงอาจรักทั้ง “ตัวเขา” และความหมายที่เขามีต่อเด็กหญิงผู้หมดหวังในวันนั้น Mizuage และข้อถกเถียงเรื่องความจริง ในนิยาย Mizuage (水揚げ) ถูกนำเสนอเป็นการประมูลสิทธิในการเป็นชายคนแรกของไมโกะ โดยพรหมจรรย์ของซายูริถูกตีราคาและเปลี่ยนเป็นทุน นี่ทำให้พิธีดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์ชัดเจนของการบรรจบกันระหว่างเพศ เงิน อำนาจ และชนชั้น อย่างไรก็ตาม จุดนี้เป็นข้อถกเถียงสำคัญ เพราะประวัติศาสตร์ของคำว่า mizuage และธรรมเนียมในย่านบันเทิงต่าง ๆ ซับซ้อนกว่าที่นิยายนำเสนอ การเชื่อม mizuage กับเพศเคยปรากฏในบางบริบท แต่ไม่ควรเหมารวมว่าเกอิชาทุกแห่งมี “พิธีประมูลพรหมจรรย์” แบบซายูริ และเกอิชาไม่ใช่โสเภณีโดยนิยาม อาชีพหลักเกี่ยวข้องกับการแสดง ดนตรี รำ การสนทนา และการต้อนรับ อดีตเกอิชา Mineko Iwasaki ซึ่ง Arthur Golden เคยสัมภาษณ์ วิจารณ์หนังสืออย่างรุนแรง โดยเฉพาะภาพที่ทำให้ผู้อ่านตะวันตกเชื่อมเกอิชากับการขายบริการทางเพศ เธอยังไม่พอใจที่ Golden เปิดเผยชื่อเธอในกิตติกรรมประกาศ ทั้งที่เธอเข้าใจว่าการให้ข้อมูลจะเป็นความลับ ต่อมาเกิดข้อพิพาททางกฎหมายและยุติด้วยการตกลงกันนอกศาล Iwasaki จึงเขียนบันทึกชีวิตของตนเองเพื่อเล่าโลกเกอิชาจากมุมของผู้หญิงที่เคยอยู่ในระบบจริง กรณีนี้จึงน่าสนใจในเชิง postcolonial เพราะกลายเป็นคำถามเรื่อง voice และ representation — ใครกำลังเล่าเรื่องของใคร ปรัชญาและสุนทรียศาสตร์ญี่ปุ่นที่เชื่อมโยงกับเรื่อง Mono no Aware (もののあはれ) — ความสะเทือนใจต่อความงามของสิ่งที่ไม่ยั่งยืน วัยสาว ความรัก ฤดูกาล และโลกเกอิชางดงามเพราะรู้ว่ามันกำลังจะจากไป Mujō (無常) — อนิจจัง ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง ชิโยะกลายเป็นซายูริ ความจนกลายเป็นชื่อเสียง ความสาวกลายเป็นความแก่ และญี่ปุ่นก่อนสงครามกลายเป็นญี่ปุ่นยุคใหม่ Wabi-Sabi (侘寂) — ความงามของความไม่สมบูรณ์ ความเก่า ความเงียบ ความเรียบง่าย และความร่วงโรย Iki (粋) — เสน่ห์ที่สุขุม มีชั้นเชิง และไม่เปิดเผยทั้งหมด เช่น ต้นคอ ท่าทาง พัด การพูดอ้อม และการเว้นจังหวะ ซึ่งสัมพันธ์กับ soft power ของเกอิชา Enryo (遠慮) — การยับยั้งตนและไม่พูดทุกอย่างออกมาตรง ๆ ซายูริเก็บความรู้สึกและเล่นตามบทบาททางสังคม ตรงข้ามกับฮัตสุโมโมะที่แสดงอารมณ์ออกมาตรง ๆ Gaman (我慢) — ความอดทนต่อความยากลำบากเพื่อดำเนินชีวิตต่อ การฝึกหนัก การควบคุมร่างกาย และการต้องยิ้มทั้งที่เจ็บปวดล้วนสะท้อนแนวคิดนี้ Tatemae / Honne (建前 / 本音) — ตัวตนที่แสดงต่อสังคมกับความรู้สึกจริงภายใน เป็นหัวใจของโลกเกอิชาและเชื่อมกับหน้ากาก กระจก persona และการมองชีวิตเป็นโรงละคร Ma (間) — ความหมายของช่องว่าง ความเงียบ สายตา ระยะห่าง และสิ่งที่ไม่ถูกพูดออกมา Kintsugi (金継ぎ) — แม้ไม่ได้เป็น motif โดยตรงของนิยาย แต่สามารถใช้อ่านชีวิตซายูริเชิงเปรียบเทียบได้ เธอผ่านการสูญเสียและแตกสลาย ก่อนประกอบตัวเองขึ้นใหม่จากบาดแผล Yūgen (幽玄) — ความงามลึก ลึกลับ และไม่เปิดเผยทั้งหมด สอดคล้องกับเสน่ห์ของเกอิชาที่เกิดจากสิ่งซึ่งถูกปิดบังพอ ๆ กับสิ่งที่เปิดเผย Shikata ga nai (仕方がない) — “มันช่วยไม่ได้” หรือการยอมรับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ ผู้หญิงจำนวนมากในเรื่องจึงเลือกปรับตัวและอยู่รอดภายในระบบแทนการปฏิวัติมัน Ukiyo (浮世) — “โลกที่ล่องลอย” โลกแห่งความงาม ความบันเทิง ความรักและความสุขชั่วคราว เป็นแนวคิดที่เข้ากับโลกเกอิชามากที่สุดอย่างหนึ่ง ความสาว ชื่อเสียง ลูกค้า ความรัก และฤดูกาลล้วนมาแล้วจากไป หาก Mujō คือสัจธรรมว่า “ทุกอย่างไม่เที่ยง” Ukiyo คือโลกที่ดำรงอยู่ภายใต้ความไม่เที่ยงนั้น และ Mono no Aware คือความรู้สึกเศร้างามเมื่อมนุษย์ตระหนักถึงมัน เกอิชาในอดีตและปัจจุบัน เกอิชาในอดีตอยู่ใกล้โลกของนักธุรกิจ นักการเมือง และชนชั้นนำ มีระบบโอกิยะ การอุปถัมภ์และเครือข่ายทางสังคมที่เข้มข้น ผู้หญิงบางคนเข้าสู่อาชีพตั้งแต่อายุน้อยและมีเสรีภาพในการกำหนดชีวิตจำกัด ปัจจุบันผู้เข้าสู่อาชีพโดยทั่วไปเลือกเส้นทางนี้ด้วยตนเองมากขึ้น และภาพลักษณ์ของ geiko/maiko เน้นการเป็นผู้สืบทอดศิลปวัฒนธรรม เช่น การรำ ดนตรีชามิเซ็ง มารยาทและศิลปะการต้อนรับ ระบบการประมูลพรหมจรรย์แบบในนิยายไม่ใช่ธรรมเนียมของโลกเกอิชาปัจจุบัน ขณะที่ระบบ danna แบบเก่าก็ลดความสำคัญลงมาก สรุปความหมายของเรื่อง Memoirs of a Geisha จึงอ่านได้มากกว่าเรื่องรักของหญิงสาวกับท่านประธาน แต่เป็นเรื่องของการสร้างตัวตนเพื่อเอาชีวิตรอด ในโลกที่ความเป็นหญิง ความงาม ร่างกาย ชนชั้น เงิน และอำนาจเกี่ยวพันกันตลอดเวลา โลกเกอิชาเปรียบเสมือน โรงละครขนาดใหญ่ ทุกคนแสดงบทบาท สวมหน้ากาก ซ่อนความรู้สึก และต่อรองอำนาจ ขณะที่ซายูริเองค่อย ๆ เปลี่ยนจากชิโยะเป็น persona ที่สังคมต้องการ จนเกิดคำถามว่าตัวตนเดิมของเธอยังหลงเหลืออยู่เพียงใด หากสรุปแก่นของเรื่องผ่านปรัชญาญี่ปุ่น อาจกล่าวได้ว่า: “Memoirs of a Geisha คือเรื่องของความงามที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อดำรงอยู่ในโลกที่ไม่มีสิ่งใดดำรงอยู่ตลอดไป” ความรัก ความสาว ชื่อเสียง ความงาม โลกเกอิชา และแม้แต่ตัวตนของซายูริล้วนไหลผ่านไปเหมือนน้ำ—งดงาม เปราะบาง ลวงตา และไม่อาจยึดไว้ได้ตลอดกาล

Moonchild's Journalอ่านจบ

Life orf Pi

Yann Martel · แปลโดย ตะวัน พงศ์บุรุษ

Fiction · Fantasy · Drama · Psychology · Spirituality · Religion

★★★★★🤔💡🤯🌱💔

ความจริง ศรัทธา สัญชาตญาณ และเรื่องเล่าของมนุษย์ Life of Pi หรือ การเดินทางของพาย พาเทล เป็นนวนิยายของ Yann Martel ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 2001 เล่าเรื่องของ พิสซีน มอลิทอร์ พาเทล (Piscine Molitor Patel) หรือ “พาย” เด็กหนุ่มชาวอินเดียจากเมืองพอนดิเชอร์รี ผู้เติบโตในครอบครัวเจ้าของสวนสัตว์ ก่อนครอบครัวจะตัดสินใจย้ายไปแคนาดา แต่เรือกลับอับปางกลางมหาสมุทรแปซิฟิก ทำให้พายต้องเอาชีวิตรอดกลางทะเลเป็นเวลานาน แม้ภายนอกจะเป็นเรื่องการผจญภัยและเอาชีวิตรอด แต่แก่นสำคัญของ Life of Pi คือการตั้งคำถามเกี่ยวกับ ความจริง ความเชื่อ ศาสนา วิทยาศาสตร์ ตัวตน ศีลธรรม สัญชาตญาณ ธรรมชาติ และพลังของเรื่องเล่า ความเป็นหลังสมัยใหม่: ความจริงอาจไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว Life of Pi มีลักษณะเด่นของวรรณกรรม Postmodernism เพราะปฏิเสธการเล่าเรื่องแบบตรงไปตรงมา มีการแตกเรื่องออกเป็นส่วนย่อย สลับระหว่างความทรงจำ ความคิดเห็น เรื่องเล่า และปรัชญา อีกทั้งยังมีลักษณะ Metafiction เมื่อ Yann Martel ปรากฏตัวในฐานะนักเขียนผู้ได้รับฟังเรื่องของพายอีกทอดหนึ่ง ทำให้เส้นแบ่งระหว่างผู้เขียน ตัวละคร เรื่องจริง และเรื่องแต่งพร่าเลือน จุดสำคัญที่สุดคือการที่พายเล่าเหตุการณ์เรืออับปางออกมา สองเวอร์ชัน เวอร์ชันแรกมีสัตว์ ได้แก่ ม้าลาย อุรังอุตัง ไฮยีนา และเสือเบงกอล Richard Parker ส่วนเวอร์ชันที่สองแทนสัตว์เหล่านั้นด้วยมนุษย์ และเต็มไปด้วยความรุนแรง การฆ่า และการกินเนื้อมนุษย์เพื่อเอาชีวิตรอด นวนิยายไม่ยืนยันว่าเรื่องใดจริง แต่กลับถามว่า “คุณชอบเรื่องไหนมากกว่า?” จึงเป็นการปฏิเสธความคิดเรื่องความจริงหนึ่งเดียวหรือ Grand Narrative และชี้ให้เห็นว่า เรื่องเล่าปลีกย่อยและมุมมองของแต่ละคนก็มีคุณค่าในการทำความเข้าใจโลก พายกับอัตลักษณ์ที่ประกอบจากความหลากหลาย พายเติบโตท่ามกลางความหลากหลายทางศาสนา วัฒนธรรม ภาษา สัตว์ และแนวคิด เขานับถือทั้ง ฮินดู คริสต์ และอิสลาม พร้อมกัน ขณะเดียวกันก็เรียนรู้วิทยาศาสตร์จากครูชีววิทยาผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า เมื่อผู้นำศาสนาพยายามให้พายเลือกเพียงศาสนาเดียว เขากลับไม่เห็นว่าความเชื่อเหล่านั้นจำเป็นต้องขัดแย้งกัน พายจึงเป็นตัวละครที่สะท้อนแนวคิดหลังสมัยใหม่อย่างชัดเจน คือไม่ยึดติดกับความจริงหรืออัตลักษณ์เพียงชุดเดียว แต่เลือกนำองค์ความรู้หลายแบบมาผสมผสานกัน แม้แต่ชื่อเล่น Pi (π) ซึ่งเป็นจำนวนอตรรกยะที่มีทศนิยมไม่สิ้นสุด ก็สามารถมองเป็นสัญลักษณ์ของความไม่แน่นอนและตัวตนที่ไม่สามารถจำกัดด้วยนิยามง่าย ๆ ได้ ในมุมของ Lacan ตัวตนของมนุษย์ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างโดดเดี่ยว แต่ถูกประกอบสร้างจากภาษา ครอบครัว วัฒนธรรม ความเชื่อ และผู้อื่น พายจึงเป็นผลรวมของสิ่งต่าง ๆ ที่เขาได้รับมาตลอดชีวิต ศาสนาและวิทยาศาสตร์ เรื่องไม่ได้เสนอให้เลือกระหว่าง ศรัทธากับเหตุผล แต่แสดงให้เห็นว่ามนุษย์อาจต้องการทั้งสองอย่าง วิทยาศาสตร์ช่วยพายในการสังเกตธรรมชาติ เข้าใจพฤติกรรมสัตว์ หาอาหารและวางแผนเอาชีวิตรอด ขณะที่ศาสนา การสวดมนต์ และความศรัทธาช่วยให้เขารักษาความหวังและความหมายของการมีชีวิตอยู่ วิทยาศาสตร์อาจตอบว่า “สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นอย่างไร” แต่ศาสนา ปรัชญา และเรื่องเล่าอาจช่วยตอบว่า “เราจะมีชีวิตอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร” ดังนั้น ความเป็นเหตุเป็นผล (Rational) และสิ่งที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ทั้งหมด (Irrational/Faith) จึงไม่จำเป็นต้องทำลายกัน แต่สามารถเติมเต็มสิ่งที่อีกฝ่ายขาดได้ Richard Parker: เสือหรือด้านมืดของพาย Richard Parker สามารถอ่านผ่านทฤษฎีจิตวิเคราะห์ของ Freud ว่าเป็นตัวแทนของ Id หรือสัญชาตญาณดิบ ได้แก่ ความหิว ความกลัว ความก้าวร้าว ความต้องการมีชีวิต และความรุนแรงที่มนุษย์มักกดเก็บเอาไว้ภายใต้ศีลธรรมและกฎสังคม เรือชูชีพจึงเปรียบเสมือน พื้นที่ภายในจิตใจของพาย ส่วนทะเลและคลื่นที่ไม่แน่นอนสะท้อนสภาพจิตใจที่สับสนและไร้ความมั่นคง การแย่งชิงพื้นที่ระหว่างพายกับเสือจึงเปรียบได้กับการต่อสู้ระหว่างความเป็นมนุษย์ที่ได้รับการขัดเกลากับสัญชาตญาณดิบ อย่างไรก็ตาม พายไม่ได้ “เอาชนะ” หรือควบคุมเสืออย่างสมบูรณ์ เขาเพียงเรียนรู้วิธี อยู่ร่วมและต่อรองกับมัน พายต้องควบคุมเสือไม่ให้ฆ่าตนเอง แต่การมีอยู่ของ Richard Parker ก็ทำให้เขาตื่นตัว มีเป้าหมาย และไม่ยอมแพ้ต่อความตาย เสือจึงไม่ใช่สิ่งที่พายต้องกำจัด แต่เป็นสิ่งที่เขาต้องยอมรับว่า เป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง ผู้ล่ากับเหยื่อสามารถสลับบทบาทกันได้ ก่อนเกิดเหตุ พายเป็นเด็กหนุ่มอ่อนโยน เป็นมังสวิรัติ และเคร่งศาสนา แต่เมื่ออยู่กลางทะเล เขาต้องฆ่าปลา กินเนื้อสัตว์ และทำสิ่งที่ขัดกับตัวตนเดิมเพื่อมีชีวิตรอด ในเรื่องเล่าเวอร์ชันมนุษย์ พายถึงขั้นฆ่าพ่อครัวหลังจากพ่อครัวฆ่าแม่ของเขา เรื่องจึงทำให้เส้นแบ่งระหว่าง Predator กับ Prey หรือผู้ล่ากับเหยื่อ ไม่แน่นอน คนคนเดียวสามารถเป็นเหยื่อในสถานการณ์หนึ่งและกลายเป็นผู้ล่าในอีกสถานการณ์หนึ่งได้ ความดี ความชั่ว ความอ่อนโยน และความรุนแรงจึงไม่ได้เป็นคุณสมบัติตายตัว แต่บางครั้งขึ้นอยู่กับสถานการณ์และโครงสร้างอำนาจที่บุคคลกำลังเผชิญ สัตว์ในฐานะตำแหน่งแห่งอำนาจ หากเปรียบเทียบเรื่องสัตว์กับเรื่องมนุษย์ สัตว์แต่ละตัวอาจแทนบทบาทในโครงสร้างอำนาจได้ ม้าลายขาหัก แทนผู้บริสุทธิ์ที่อ่อนแอและตกเป็นเหยื่อ อุรังอุตัง แทนแม่ของพาย ความรัก ความเมตตา และศีลธรรม ไฮยีนา แทนพ่อครัว ความโลภ ความรุนแรง และการฉกฉวยจากผู้ที่อ่อนแอกว่า Richard Parker แทนพาย สัญชาตญาณ พลังในการต่อต้าน และความรุนแรงที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอด สัตว์จึงอาจไม่ได้แทน “เชื้อชาติ” อย่างตรงไปตรงมา แต่แทน ตำแหน่งของแต่ละฝ่ายในความสัมพันธ์ทางอำนาจ และตำแหน่งเหล่านั้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ การอ่านแบบหลังอาณานิคม อย่างไรก็ตาม เรื่องสามารถอ่านผ่าน Postcolonialism ได้เช่นกัน พายเป็นชาวอินเดียจากประเทศที่เคยตกอยู่ภายใต้อำนาจอาณานิคมตะวันตก ขณะที่พ่อครัวชาวฝรั่งเศสผู้ใช้ความรุนแรงถูกแทนด้วยไฮยีนา สัตว์กินเนื้อที่ฉวยประโยชน์จากสัตว์ที่อ่อนแอกว่า จึงสามารถตีความได้ว่า ไฮยีนาสะท้อนภาพของ อำนาจจักรวรรดินิยมที่เข้ามาฉกฉวย ครอบครอง และเอาเปรียบผู้ที่มีอำนาจน้อยกว่า ขณะที่ Richard Parker หรือพายเองอาจแทนผู้ถูกกระทำที่ค้นพบว่าตนก็มี “เขี้ยวเล็บ” และสามารถต่อต้านผู้กดขี่ได้ อย่างไรก็ตาม เรื่องไม่ได้แบ่งง่าย ๆ ว่า “ตะวันตก = ผู้ล่า / ตะวันออก = เหยื่อ” เพราะพายเองก็สามารถใช้ความรุนแรงได้ ประเด็นจึงลึกไปถึงคำถามว่า เมื่อโครงสร้างอำนาจเปลี่ยน เหยื่อสามารถกลายเป็นผู้ล่าได้หรือไม่ Anthropocentrism: ใครคือสัตว์ที่โหดร้ายที่สุด? นวนิยายยังวิจารณ์แนวคิด Anthropocentrism หรือการยึดมนุษย์เป็นศูนย์กลาง มนุษย์มักเชื่อว่าตนสูงส่งและมีสิทธิควบคุมสัตว์ แต่ในสวนสัตว์กลับเป็นมนุษย์เองที่รบกวน ทำร้าย และสร้างความทุกข์ให้สัตว์ พ่อของพายจึงติดกระจกไว้หลังม่านเพื่อให้ผู้ชมเปิดดู “สัตว์ที่อันตรายที่สุดในโลก” และพบเพียงภาพสะท้อนของตัวเอง ชื่อ Richard Parker เองก็เกิดจากการสลับชื่อระหว่างนายพรานกับเสือโดยความผิดพลาดทางเอกสาร เป็นมุกที่ช่วยทำให้เส้นแบ่งระหว่าง มนุษย์กับสัตว์ พร่ามัวลง เมื่อพายต้องฆ่าและกินสิ่งมีชีวิตเพื่อเอาตัวรอด เขาจึงพบว่ามนุษย์ไม่ได้แยกออกจากสัตว์อย่างเด็ดขาด ความหิว ความกลัว การล่า และสัญชาตญาณเป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์เช่นเดียวกัน Ecocentrism: มนุษย์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ประสบการณ์กลางมหาสมุทรยังทำลายความเชื่อว่ามนุษย์สามารถควบคุมธรรมชาติได้ ทะเล พายุ ความหิว สัตว์ และความตายดำเนินไปโดยไม่สนใจความต้องการของมนุษย์ เรื่องจึงสามารถอ่านผ่าน Ecocriticism และ Ecocentrism ได้ว่า มนุษย์ไม่ใช่เจ้าของธรรมชาติ แต่เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งในระบบนิเวศ และควรเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตอื่นแทนการควบคุมหรือทำลายพวกมัน เรื่องสัตว์ในฐานะกลไกเยียวยาบาดแผล หากอ่านผ่าน Trauma Theory เรื่องสัตว์อาจเป็นกลไกที่จิตใจของพายสร้างขึ้นเพื่อรับมือกับความทรงจำที่โหดร้ายเกินกว่าจะเผชิญตรง ๆ หากเรื่องมนุษย์คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง พายต้องเห็นการตายของผู้คน การฆ่าแม่ของตน และสุดท้ายต้องฆ่าพ่อครัวด้วยตัวเอง การเปลี่ยนบุคคลเหล่านี้เป็นสัตว์จึงอาจช่วยให้เขาสามารถเล่าประสบการณ์นั้นได้โดยไม่ถูกความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดทำลาย Richard Parker จึงอาจเป็นการแยกด้านรุนแรงของตัวเองออกมาเป็น “อีกตัวตนหนึ่ง” เพื่อให้พายสามารถพูดว่า “เสือเป็นผู้ทำ” แทนการเผชิญกับคำว่า “ฉันเป็นผู้ทำ” ดังนั้นเรื่องสัตว์ไม่จำเป็นต้องเป็น “คำโกหก” แต่สามารถเป็น ความจริงทางจิตใจในรูปของสัญลักษณ์ เมื่อ Richard Parker จากไป เมื่อพายถึงชายฝั่งเม็กซิโก Richard Parker เดินเข้าป่าโดยไม่หันกลับมา พายกลับเสียใจกับการจากลานั้นอย่างมาก หากเสือคือด้านหนึ่งของตัวพาย เหตุการณ์นี้สามารถอ่านได้สองทางพร้อมกัน ด้านหนึ่งคือ การกลับเข้าสู่สังคมมนุษย์ พายไม่จำเป็นต้องใช้สัญชาตญาณรุนแรงแบบกลางทะเลอีกต่อไป แต่อีกด้านหนึ่งคือ การกดทับตัวตน เพราะสังคมไม่สามารถยอมรับด้านของมนุษย์ที่สามารถฆ่า ล่า และทำสิ่งรุนแรงเพื่อเอาชีวิตรอดได้ พายจึงต้อง “ซ่อนเสือ” เอาไว้เพื่อกลับมาเป็นสมาชิกของสังคม การเป็นมนุษย์ในอารยธรรมจึงอาจต้องแลกกับ การเก็บบางส่วนของความเป็นมนุษย์เอาไว้ในความมืด เรื่องเล่า ศรัทธา และความหมายของชีวิต Life of Pi ตั้งคำถามว่า เรื่องเล่าที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้จำเป็นต้องไร้คุณค่าหรือไม่ มนุษย์ใช้ศาสนา ตำนาน นิทาน และเรื่องเล่ามานับพันปีเพื่ออธิบายความตาย ความรัก ธรรมชาติ ความทุกข์ และความหมายของการมีชีวิต ในมุม Existentialism พายไม่สามารถควบคุมโลกได้ เขาควบคุมไม่ได้ว่าเรือจะล่มหรือไม่ ใครจะตาย พายุจะมาเมื่อใด หรือธรรมชาติจะเมตตาเขาหรือไม่ สิ่งที่เขายังสามารถเลือกได้คือ จะตอบสนองและให้ความหมายแก่สิ่งเหล่านั้นอย่างไร เขาเลือกมีชีวิต เลือกศรัทธา และท้ายที่สุดเลือกวิธีเล่าเรื่องของตัวเอง ภาพการเดินทางบนเรือพร้อมสัตว์ยังชวนให้นึกถึง Noah's Ark แต่เรื่องนำตำนานเก่ามาปรับเปลี่ยนใหม่ในลักษณะ Intertextuality/Parody จากเรื่องมนุษย์ผู้ช่วยสัตว์ให้รอด กลายเป็นเรื่องของมนุษย์ที่ค้นพบว่า ตัวเองก็เป็นสัตว์ชนิดหนึ่งเช่นกัน สรุป Life of Pi จึงไม่ใช่เพียงเรื่องการเอาชีวิตรอด แต่เป็นการสำรวจธรรมชาติของมนุษย์ผ่านความขัดแย้งหลายคู่ ได้แก่ วิทยาศาสตร์–ศาสนา เหตุผล–ศรัทธา มนุษย์–สัตว์ ผู้ล่า–เหยื่อ อารยธรรม–สัญชาตญาณ และความจริง–เรื่องเล่า พายเรียนรู้ว่าเราไม่สามารถดำรงชีวิตด้วยสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพียงอย่างเดียว มนุษย์ต้องใช้เหตุผลเพื่อเข้าใจโลก ใช้สัญชาตญาณเพื่อเอาชีวิตรอด ใช้ศีลธรรมเพื่ออยู่ร่วมกับผู้อื่น ใช้ศรัทธาเพื่อรับมือกับสิ่งที่อธิบายไม่ได้ และใช้เรื่องเล่าเพื่อทำให้ประสบการณ์ของตนมีความหมาย คำถามสำคัญที่สุดของ Life of Pi จึงอาจไม่ใช่ “เรื่องไหนเป็นเรื่องจริง?” แต่คือ “เมื่อความจริงบางอย่างโหดร้ายเกินกว่าที่มนุษย์จะรับไหว เราจะเล่าเรื่องนั้นอย่างไร เพื่อให้ยังสามารถอยู่กับมันและมีชีวิตต่อไปได้?”

Moonchild's Journalอ่านจบ

Cigar Pain คงมีรอยแผลเป็นตลอดกาล

SINNER P

Drama

★★★★★

เรื่องราวของหญิงสาวที่เกิดมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น พ่อตาย แม่ไม่รัก รู้สึกขาดและโหยหาความรัก สิบแปดออกจากบ้านมาใช้ชีวิตคนเดียว สิบเก้าเจอรักแรกกับชายที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน แต่บ้านหลังนั้นก็พังไป เจอรักสองที่ toxic นอกใจและทำร้ายร่างกาย เธอหมดหวังในความรัก เฝ้าบำบัดบัดแผลตัวเองด้วย sex จากคนแปลกหน้า จนกระทั่งลมหอบรักแรกของเธอกลับมา เป็นลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านมาในคืนหนึ่ง ทิ้งหนึ่งชีวิตไว้ในกายเธอ บีบบังคับให้เธอต้องมีบาดแผลใหญ่ที่สุดของชีวิต เธอไม่ต้องการให้กำเนิดเด็กที่มีชีวิตเหมือนเธอ เด็กที่พ่อจะไม่รัก เด็กที่เธอจะไม่มีความสามารถในการดูแล เธอเลือกปล่อยหนึ่งชีวิตไป และปล่อยให้ตัวเองอยู่กับความรู้สึกล้มเหลว เธอมองไม่เห็นความรัก ความหวัง และคุณค่าในการมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เธอเลยเลือกละทิ้งชีวิตของตัวเองไปด้วย เรื่องราวเล่าผ่านการสนทนาระหว่างวิญญาณและยมทูต —* ความรู้สึกหลังอ่าน ครอบครัวคือรากฐานของชีวิต คำนี้ไม่เกิดจริง เมื่อสถาบันครอบครัวล้มเหลวมันทำให้สภาพจิตใจของเราอ่อนแอ โดดเดี่ยว การป่วยทางจิตใจ เป็นสิ่งที่มองเห็นและเข้าใจได้ยาก คนไม่ป่วยไม่มีวันเข้าใจ บางคนไม่ได้ล้มเหลวมากมายขนาดนั้นในสายตาของคนนอกที่มองเข้ามา ยังมีคนที่รักพวกเขาอยู่ แต่ความป่วยใจทำให้พวกเขามองไม่เห็น โหยหาความรักเพราะไม่เคยได้เจอกับแรกดีๆ คนที่รักเธอที่สุดคือพ่อที่จากไป พอเจอรักแรกกับชายที่แก่กว่า คิดว่าคงให้ความอบอุ่นที่คล้ายพ่อ เลยรักมาก แต่สุดท้ายก็เป็นคนที่ทิ้งบาดแผลใหญ่ไว้ให้เธอ การยุติการตั้งครรภ์ ไม่กล้าพูดว่าเห็นด้วยหรือไม่ แต่เข้าใจในการตัดสินใจของตัวละคร เพราะเธอเกิดมาในครอบครัวที่ล้มเหลว เธอรู้ว่าชีวิตที่มาจากครอบครัวที่ล้มเหลวเป็นยังไง จึงไม่อยากให้ต้องมีหนึ่งชีวิตที่เหมือนเธอต้องเกิดมา โอกาส หลังตายเธอได้ทบทวนชีวิตตัวเองและเสียใจที่ละทิ้งชีวิตตัวเอง ตอนมีชีวิตเธอใช้ชีวิตอยู่เหล่าบาดแผลที่ใครๆเข้ามาทิ้งไว้ เฝ้าคิดถึงอดีต ความผิดพลาด ตอกย้ำความล้มเหลวของตัวเอง จนไม่เห็นความเป็นไปได้ของชีวิต ตอนนี้เธออยากได้โอกาส โอกาสที่จะได้เรียนรู้สิ่งอื่นๆในโลกมากขึ้น และเป็นโชคดีของเธอที่ได้โอกาสนั้น การกลับมา หลังกลับมาจากความตาย เธอได้มองเห็นโลกที่กว้างขึ้น เห็นเพื่อนสนิทที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด เห็นครอบครัวเพื่อนที่เอ็นดูและห่วงใยเธอเสมอ เห็นความรักที่เธอมองข้ามมาตลอด และเธอจะใช้โอกาสที่ได้รับมาใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้ดีกว่าที่ผ่านมา

วีรินฯอ่านจบ

Infinite Sorrow หากลืมตาจะเห็นฟ้าผ่าเป็นห่ารัก

คณิศร

Fiction · Drama · Young Adult

★★★★★

เรื่องราวของฟ้า เด็กที่เกิดมาในความครอบครัวที่ไม่ได้อบอุ่น พ่อแม่มักมีปากเสียง มีสงครามกลางบ้านกันอยู่เสมอ และฟ้าก็เป็นบุคคลที่ได้รับผลกระทบจากสงครามของครอบครัว เขาไม่เคยเห็นพ่อแม่แสดงความรักต่อกัน เขาไม่รู้ว่าคนรักกันต้องแสดงออกแบบไหน แต่เขาก็ยังคงโหยหาความรัก โหยหาความสวยงามของโลกใบนี้ จนกระทั่งเขาได้พบกับป้อง รักแรกและรักเดียวของเขา เป็นรักแสนสั้นที่ติดตรึงอยู่ในใจตลอดไป เมื่อป้องจากไปตลอดกาลไม่กลับมา การสูญเสียความรักเดียวของเขาไป ทำให้ชีวิตฟ้าพังทลายลง เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงศพที่ยังหายใจ เน่าเฟะ รอวันจมหายไปจากโลกใบนี้ —* เรารู้สึกได้ว่าทุกคนมีความรักอยู่ในใจเสมอไม่ว่าจะรูปแบบใด ต่อสิ่งใด คน สัตว์ สิ่งของ อยู่ที่เราจะแสดงมันออกมาในรูปแบบไหน จุดเริ่มต้นของความพังทลายมันมาจากความรักในครอบครัว ความรักที่แม่ไม่ได้รับจากพ่อ แม่ขาดรัก โหยหารัก แม่อยากได้รับความรักแต่แม่แสดงออกความรักไม่เป็น แม่เกรี้ยวกราด หงุดหงิด ใช้กำลัง วาจา ศีลธรรมในสังคม ข่มลูกเสมอ เพื่อให้ลูกอยู่ในโอวาส เพื่อให้ลูกไม่จากตัวเองไป แต่การแสดงความรักผิดๆมันทำให้ลูกไม่รู้สึกถึงความรักของแม่ เขารู้สึกเป็นส่วนเกิน เป็นบาดแผลของแม่ และไม่ถูกรัก ทำให้เขาโดยหาความรักจากที่อื่น จนได้เจอกับรักแรกและรักเดียวของเขา เขาไม่เคยเอ่ยคำว่ารักออกไปเลย เพราะไม่รู้ว่าต้องแสดงออกแบบไหนให้อีกฝ่ายรู้ว่ารัก เมื่อสูญเสียรักแรกไปตลอดกาล เขาติดอยู่ในเหตุการณ์การสูญเสียนั้น รักแรกตามหลอกหลอน เห็นเขาอยู่เสมอ เพราะรู้สึกผิดในใจที่ตัวเองขี้ขลาดเกินกว่าจะเอื้อมมือออกไปช่วยรักแรกของตัวเอง *— favorite part** ชอบบทที่แม่นั่งรอลูกกินข้าว ในวัยกลางคนที่เรามีแรง เราแบกรับทุกสิ่งโดยตัวคนเดียว ความเครียด ความยากลำบาก โดยไม่ปริปากบอกใครออกไป เราเกี้ยวกราดเพื่อให้ดูน่าเกรงขาม ให้ลูกรักและเคารพเรา จนลูกเอาใจออกห่าง แต่ในวันที่เขาแก่ลง เขาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะโกรธเกรี้ยวชีวิตและเอาไปลงที่คนอื่นอีกแล้ว แม่วางอารมณ์หลายๆอย่างลงและพูดในสิ่งที่คิดออกมา มันให้เกิดความเข้าใจกันในครอบครัวมากยิ่งขึ้น

วีรินฯอ่านจบ

See you โปรดไว้อาลัย และระลึกถึง

โหยว ซ่านจวิ

Drama · Young Adult

★★★★★

เรื่องราวของไล่เจี้ยนโย่วที่สูญเสียเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่างติงอาไป แต่เขายังมองเห็นติงอาอยู่ทุกที่กับเขาเสมอ เรื่องราวบอกเล่ามิตรภาพของเด็กหนุ่มสองคนที่ใช้ชีวิตประสาเด็กวัยรุ่ยมัธยมทั่วไป จนกระทั่งติงอาได้จากไป แต่ไล่เจี้ยนโย่วยังคงมองเห็นติงอาอยู่กับเขาเสมอ แต่ติงอากลับไม่ยอมพูดคุยกับเขา ติงอาสื่อสารกับเขาผ่านภาษามือ การสูญเสียเพื่อนสนิททำให้ไล่เจี้ยนโย่วได้มีโอกาสได้ทำความรู้จักและเข้าใจเพื่อนสนิทที่จากไปในมุมที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ผ่านรุ่นพี่อย่างอาฮ่าวที่ตกอยู่ในสภาวะความรู้สึกเดียวกับอาติง *** เนื้อเรื่องเรียบง่าย เล่าผ่านชีวิตประจำวันของไล่เจี้ยนโย่ว ที่ต้องเผชิญกับความสูญเสีย สู่การก้าวผ่านเพื่อเข้าใจและยอมรับในการสูญเสีย ทุกการตัดสินใจมีเหตุและผลถึงแม้เราจะไม่รู้แต่เราก็มีหน้าที่แค่ยอมรับและเคารพการตัดสินใจของผู้กระทำ การแสดงออกว่าคนคนหนึ่งที่จากไปสำคัญแค่ไหน อาจจะไม่ได้มีแค่ความเสียใจ เพราะไม่มีคนที่จากไปคนไหนอยากให้คนข้างหลังต้องเสียใจ และนำความเสียใจนั้นมาทำร้ายตัวเอง เราอาจจะแสดงความสำคัญต่อคนที่จากไปด้วยการคิดถึงสิ่งดีๆที่มีร่วมกัน ระลึกถึงกันเป็นครั้งคราวในตอนที่เราเหงา เขาจะมีตัวตนอยู่ในหัวใจและความทรงจำของเราเสมอ แม้คนจากไปสำคัญแค่ไหน แต่คนที่ยังอยู่สำคัญยิ่งกว่า ชอบพาร์ทที่พี่ชายคุยกับไล่เจี้ยวโย่วมาก พี่ชายมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของน้องชายมาตลอดแต่ไม่รู้จะเริ่มพูดมันออกมากับน้องชายยังไง คอยตาม คอยสังเกต แต่เรื่องบางเรื่อง การเริ่มพูดสิ่งที่อยู่ในใจเป็นเรื่องยาก โดยเฉพาะเรื่องการสูญเสีย ชอบประเด็นของการใช้ภาษามือ เพราะบางเรื่องในใจก็ยากที่จะพูดมันออกมา การใช้ภาษามือเป็นทางเลือกหนึ่งที่ใช้ในการสื่อสารแทนคำพูดได้

วีรินฯอ่านจบ

52 เฮิรตซ์...คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

มาจิดะ โซโนะโกะ

Drama

★★★★★

เป็นเล่มที่ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความหวังในการมีชีวิตต่อไป หวังว่าสักวันคงมีใครสักคนได้ยินเสียงเรา เหมือนที่มีคนได้ยินเสียงของตัวละครในเรื่อง

วีรินฯอ่านจบ

การกลับมาของนางฟ้า (2 เล่มจบ)

เยว่เซี่ยเตี๋ยอิ่ง · แปลโดย ซานซาน

Fiction · Drama · Romance

★★★★★🥹😢🍂

เกี่ยวกับวงการบันเทิง มีความดราม่าของปมวัยเด็กของนางเอก สะท้อนสังคมได้ดี ความรักของพระนางอบอุ่น พระเอกเหมือนเป็นแสงสว่างในชีวิตให้นางเอก

Nink Panitpichaอ่านจบ

บาปรักภวังค์แค้น

อักษราภัค

Fiction · Drama

★★★★★😢🥹

เหมาะกับคนที่อยากอ่านนิยายดราม่าปวดตับ หนักด้านปมครอบครัว ถูกใจสายดราม่าแต่จบสุขนิยม

Nink Panitpichaอ่านจบ

ปักรักลายบุปผา (2 เล่มจบ)

เยว่เซี่ยเตี๋ยอิ่ง · แปลโดย เล่ม 1: กระต่ายน้อยของอิงอิง/ เล่ม 2: อี้หนิง

Fiction · Romance · Drama

★★★★★🥰🥹

นิยายแปลจีนยุคปัจจุบัน นางเอกเข็มแข็ง ไม่อ่อนแอ เน้นเกี่ยวกับอาชีพของนางเอก มวลความรักอบอุ่น ควรค่าแก่การอ่าน

Nink Panitpichaอ่านจบ

เมื่อนางร้ายกลายเป็นดอกบัวขาว

มนต์มาลย์

Fiction · Drama

★★★★★😢🥹

สนุกมากจริง เหมาะกับสายดราม่าแต่ต้องการจบแบบสุขนิยม น้ำตาไหลท่วม อ่านกี่รอบก็สนุก บรรยายดีมาก

Nink Panitpichaอ่านจบ

เหนือสมรภูมิ (8 เล่มจบ)

เซียนซานฉาเค่อ · แปลโดย ห้องสมุด

Fiction · Drama

★★★★★😊💡😲

เป็นเรื่องที่แปลกใหม่ดีกับแนวการรบหลายเล่มติดกันแต่อ่านยังไงให้ไม่เบื่อ อ่านแล้วละมุนกับความรักของพระนาง นางเอกรักบ้านเมือง พระเอกพูดน้อย เน้นการกระทำตามสไตล์นักเขียน ผูกพันกับทุกตัวละคร

Nink Panitpichaอ่านจบ

แสนชัง (4 เล่มจบ)

เบญจมาศเร้นรัก

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย

ปริศนาสายเลือดต้องห้าม

Memoirs Of A Geisha

Life orf Pi

ดั่งเดือนค้างฟ้า

Cigar Pain คงมีรอยแผลเป็นตลอดกาล

Infinite Sorrow หากลืมตาจะเห็นฟ้าผ่าเป็นห่ารัก

See you โปรดไว้อาลัย และระลึกถึง

52 เฮิรตซ์...คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

การกลับมาของนางฟ้า (2 เล่มจบ)

บาปรักภวังค์แค้น

ปักรักลายบุปผา (2 เล่มจบ)

เมื่อนางร้ายกลายเป็นดอกบัวขาว

เหนือสมรภูมิ (8 เล่มจบ)