บ้านวิกลคนประหลาด เล่ม 1

นักเขียนอิสระที่สนใจเรื่องบ้านได้แปลนบ้านหลังหนึ่งมาไว้ในมือ ชั้นสองของบ้านหลังนั้นมีห้องเด็กที่ถูกห้องอื่นล้อมไว้ทุกด้าน และไม่มีหน้าต่างเปิดออกสู่ภายนอกเลยสักบาน — มองจากในบ้านเข้าไปได้ แต่มองจากข้างนอกเข้าไปไม่ได้ เธอจึงหอบแปลนไปหาคุริฮาระ สถาปนิกที่อ่านบ้านเป็น แล้วเริ่มไล่ดูทีละห้องว่าใครกันที่อยากได้พื้นที่แบบนี้ และอยากได้ไปทำอะไร

โครงสร้างของเล่มนี้คือบทสนทนาระหว่างผู้เล่ากับสถาปนิก โดยมีแปลนบ้านพิมพ์แทรกอยู่เป็นระยะ ผู้อ่านจึงไม่ได้ฟังคำอธิบายอย่างเดียว แต่ดูแปลนไปพร้อมกันได้ทุกขั้น วิธีอ่านของแปลนบ้านของคุริฮาระคือถือว่าพื้นที่ทุกตารางเมตรมีเหตุผลของคนที่สร้าง นั่นทำให้เล่มนี้ต่างจากนิยายบ้านกลไกทั่วไป ตรงที่ตัวบ้านไม่ใช่กับดัก แต่เป็นเอกสารบันทึกความคิดของผู้สร้าง

บ้านคือความคิดที่กลายเป็นรูปธรรม — ผังบ้านกลายเป็นบันทึกความต้องการของคนที่สร้างไว้ในทุกตารางเมตร ความเชื่อที่สืบทอดกันในตระกูล — สิ่งที่คนรุ่นก่อนเชื่อและตกลงกันไว้ นั้นส่งผลต่อคนรุ่นหลัง

คนที่ชอบสืบสวนแบบใช้เอกสารเป็นหลักฐาน และอยากคิดตามไปกับตัวละครมากกว่ารอฟังคำเฉลย คนที่สนใจสถาปัตยกรรมกับผังบ้านในฐานะเครื่องมือเล่าเรื่อง มีความแบบสยองขวัญและน่าขนลุกในด้านบรรยากาศ ข้อความ