พิษสวาท

ตกตะกอน

อัคนี นักวิชาการอิสระด้านโบราณคดี ผู้มีความรู้สึกโหยหาอดีตอย่างบอกไม่ถูก เริ่มเข้มข้นขึ้นเมื่อเขาได้รับทับทิมเม็ดงามจากเชษฐา เพื่อนนักวิจัย ก่อนจะได้พบกับสโรชินี หญิงสาวลึกลับที่มักปรากฏตัวเมื่อมีคนเอ่ยถึงเขา เธอบอกว่าเธอรู้จักอดีต แต่ไม่รู้อนาคต และมักพูดจาค่อนแคะอัคนีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความแค้น ราวกับเขาเคยทำบางอย่างไว้ แต่เจ้าตัวกลับจำไม่ได้  นิยายค่อย ๆ เปิดเผยปมความสัมพันธ์ของคนทั้งสี่ ชวนให้สงสัยว่าในอดีตเกิดอะไรขึ้นกันแน่  อ่านครั้งแรกในวัยยี่สิบกว่า ๆ เราลุ้นไปกับปริศนาและอยากรู้ว่าทุกอย่างจะคลี่คลายอย่างไร แต่พอกลับมาอ่านอีกครั้งในวัยห้าสิบกว่า ความรู้สึกกลับต่างไปมาก หลังจากอ่านหนังสือประวัติศาสตร์อยุธยามาหลายแง่มุม และได้ไปเห็นซากเมืองเก่าด้วยตัวเอง เรื่องราวในนิยายจึงไม่ได้ดูลึกลับน่าตื่นเต้นเหมือนครั้งก่อนด้วย อีกอย่างคือเรายังจำเนื้อเรื่องได้อยู่พอสมควร เลยไม่ค่อยได้ลุ้นเท่าไร สิ่งที่ยังชอบเหมือนเดิมคือแนวคิดเรื่องความรักและความแค้น รักคือการให้โดยไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน และบางครั้งการปล่อยวางความแค้น ก็อาจทำให้เรามองเห็นความรักที่มีอยู่มาตลอด เป็นนิยายที่กลับมาอ่านในวันนี้แล้วได้ความรู้สึกต่างจากเดิม แม้เรื่องจะเหมือนเดิม แต่คนอ่านไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ฉบับที่อ่าน: พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2516 ซื้อเมื่อ: 17 มกราคม พ.ศ.2520 (สมบัติของแม่) อ่านจบ: 15 มกราคม พ.ศ.2568