เดนดาว Never die

ตกตะกอน

อ่านจบแล้ว เป็น BL เล่มแรกที่อ่าน ก็อย่างที่เคยว่า เล่มนี้อ่านแล้วมันไหลลื่น แต่ก่อน ได้ยลยินเสียงลือเสียงเล่าอ้าง จากหมู่เพื่อน และน้องสาว ว่าเล่มนี้โอเค เขียนดีเลย เมื่อได้อ่านแล้วก็คิดเห็นเป็นเช่นนั้น มันฟิน บรรยาย พรรณา ได้เห็นภาพ ใช้คำได้โอในบริบทต่างๆ (ตอนแรกก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าเปลี่ยนเป็นคำสุภาพกว่านี้จะเป็นไง แต่กระนั้นไป หากเปลี่ยนเป็นอื่นคงไม่ได้อรรถรสในการชิม) แถมบางบทยังสอดแทรก เรื่องราวชีวิตของคนในบท ที่ต้องต่อสู้หางานหาการเลี้ยงตัวเองและอื่นๆ สอดแทรกเหตุการณ์บ้านเมืองในยุคนั้น สำนวนโคตรชอบ ทำให้นึกถึงงานวรรณกรรม อย่างลุงแดนอรัญ อันมีความกวนๆ ส้น (ใครคิดเห็นเป็นอย่างอื่นก็แล้วแต่ ถ้าหากใครเคยอ่านแล้ว) มันจึงทำให้รู้สึกร่วมไปกับเรื่องราวที่ปรากฎ เหมือนนั่งดูซีรีย์ หรือละครหลังข่าว แล้วที่สำคัญที่สุด ยังทำให้เข้าใจความรู้สึก ของผู้เป็นโรคหลายอัตลักษณ์มากยิ่งขึ้น ว่าเขาเป็นไง...รู้สึกอย่างไร...แล้วเป็นอะไรถึงเป็นเช่นนั้น แล้ว 'สัญญะ' จากนวนิยายเรื่องนี้ เหมือนมารวมเป็นปกหนังสือ สิ่งมันเจ๋งจริงๆ